Niet rood, geen witte stippen

Die avond vond Olle zijn vriendje, de tuinkabouter, en het voetje vond hij ook. Onder een paddenstoel was het gerold, een bolle groengele paddenstoel.
'Als het nou nog een rooie was geweest,' zei Olle tegen de tuinkabouter, 'een rooie met witte stippen, dat is tenminste een beetje kabouter-achtig. Dan had je voet zich nog een beetje thuis gevoeld... Arme eenzame voet! De hele dag onder die vieze paddenstoel gelegen! Nou ja, dat zal 'm in ieder geval afleren om in z'n eentje uit wandelen te gaan... Altijd het andere voetje meenemen hoor, en de beentjes en zo...' Olle babbelde maar wat raak. Hij probeerde de kabouter aan het lachen te maken, zodat die even niet aan de pijn in zijn voet zou denken. En inderdaad: de kabouter glimlachte een beetje.
Intussen graaide Olle rond in de stapel met harken en schoppen en schoffels. In het schuurtje had een pot lijm gestaan, ergens op een plank. Zouden de vier lakeien die pot ook naar buiten hebben gedragen?
Jawel!
Haastig maakte Olle het potje open en lijmde de voet aan de kabouter vast. Hij duwde voet en been tegen elkaar aan tot hij zijn eigen vingers niet meer voelde.
Daarna moest de kabouter rusten. Een warm bedje moest hij hebben, en goede verzorging... maar waar? Waar was het warm genoeg? Het schuurtje mochten ze niet meer in, dat was nu de school van de prinses. Maar waar dan? Waar dan?
Ach ja! Natuurlijk!
Olle kon zich wel voor zijn kop slaan, maar dat deed hij niet want dan moest hij de voet van de kabouter loslaten, en dat durfde hij nog niet.
Maar hij wist nu wel waar de kabouter rustig kon genezen van zijn verwondingen.