Thijs Goverde

Een boek heeft geen benen

2010-12-30T01:55:00.005+01:00

'Dat,' zei de sultan, 'was niet erg verstandig van je.'
Hij wreef over zijn zere neus en keek Taadj aan met ijzig boze ogen.
'Ik heb al vaak genoeg mensen laten onthoofden, omdat ze durfden te denken wat jij zojuist hebt gedaan. Maar je hebt het geluk, dat je mijn zoon bent. Zonen van de sultan worden niet onthoofd.'
'Dat klopt,' zie de vizier, die achter de troon van de sultan stond. 'Dat staat in de wet. Artikel 5a, geloof ik. Zoek ik wel even voor u op, hoor.' Hij haalde het wetboek uit zijn zak en begon erin te bladeren.
'Niet nodig,' wuifde de sultan. 'Het is de wet omdat ik het zeg. Niet omdat het in een boek staat.'
'Oh,' zei de vizier stijfjes. 'In het wetboek staat iets heel anders.'
Het gezicht van de Sultan betrok. 'Dan heeft je wetboek ongelijk,' bromde hij.
'Neenee, het wetboek heeft altijd gelijk, hoogheid!'
'Wie zegt dat?'
'Eh... dat zegt mijn wetboek.'
'Juist ja. En dat wetboek van jou, heeft dat een broek aan?'
'Maar hoogheid toch,' protesteerde de vizier, 'een boek heeft toch geen benen?'
'Juist geen broek dus. En broekzakken? Heeft het broekzakken?'
'Eh... nee, ook niet natuurlijk.'
'Kijk aan,' zei de sultan tevreden. 'Nou komen we ergens.'

Waar dan? vroeg de vizier zich af. Hij werd een beetje zenuwachtig van de vragen van de sultan.

Bats!

2010-12-29T01:40:00.006+01:00

Taadj begon zelfs te vechten als het helemaal niet nodig was.
Als een van zijn honderdtweeëntwintig broers hem niet de jam doorgaf bij het ontbijt, bijvoorbeeld. Bats! Daar had Haroen een knal voor zijn kop te pakken.
'Au!' huilde Haroen, 'Mama! Taadj zit me te slaan!'
'Geef dan ook de jam door,' mopperde Taadj.
'Maar hij heeft de jam geeneens!' protesteerde broer Ali. 'De jam is al twee weken op!'
'Is dat waar?' vroeg Taadj aan een bediende, die toevallig net voorbijkwam met een grote kom vol melk-met-honing.
'Ik vrees van wel, hoogheid,' antwoordde de bediende.
Bats!
Daar lag de bediende, tossen de scherven en de melk en de honing.
'Nu wordt het me toch een beetje te gortig,' zei de Sultan. Normaal gesproken kon hij er wel om lachen, om dat opvliegende gedoe van Taadj, maar hij had nu juist zo'n zin gehad in de melk-met-honing die nu de bediende bedekte.
Bovendien was de kom, die daar aan scherven lag, nog van zijn oude tante Noer geweest en dat was zijn lievelingstante.
'Taadj, jongen, gedraag je. Je bent geen barbaarse wildeman, of wel soms?'
Die toon stond Taadj niet aan. Bats!
Daar kreeg zijn vader en stomp op de neus.
Maar zijn vader was nog wél de sultan.

Oh, ik zie nergens buit

2010-12-14T21:31:00.005+01:00

'Wij gaan de fabriek in,' besliste Deco.
'Mooi niet,' zei Michael.
'Waarom niet?'
Ten eerste het mag niet, ten tweede het is gevaarlijk want die kerel kan terugkomen of een vriend van hem of weet ik veel, en ten eh, eh...'
'Derde,' hielp Bob.
'Ja ten derde ja. Ten derde, eh, wat was het nou? Oh ja! Ten derde je ziet niks want het is daar hartstikke donker.'
'Natuurlijk zie je daar wel iets,' zei Bob. 'Anders zou de dief er ook niks aan hebben om daar in te breken. Breek je in, zie je niks, oh ik zie nergens iets om te stelen, nou dan ga ik maar weer naar buiten...'
'Hij kwam toch ook naar buiten?' zei Michael triomfantelijk.
'Oh ja.'
'Misschien is-ie een zaklamp gaan halen,' merkte Bob op.
'Natuurlijk!' riep Deco enthousiast. 'Een zaklamp!'
'Nouou,' deed Bob zuinigjes, 'ik zei dat hij misschien...'
'Hij niet!' riep Deco opgewonden. 'Wij! Wij gaan een zaklamp halen! En dan naar binnen!'

Laat de anderen maar lekker regeren.

2010-12-10T21:58:00.006+01:00

Hij was een opvliegend baasje, die Taadj.
De oudste zoon van de Sultan, en zo ongeveer de sterkste. Kon met zijn blote handen een baksteen doormidden breken. Maar daar heb je niks aan als prins, dat is meer iets voor een metselaar.
Taadj kon ook nog geweldig goed zwaardvechten. Dat ziet er altijd goed uit, een prins met een zwaard. Je hebt er niks aan, natuurlijk, want een prins moet later sultan kunnen worden. En een sultan moet vooral goed en rechtvaardig zijn. Of heel slim, zodat de buurkoningen niet met allerlei sluwe trucjes zijn land kunnen inpikken.
Taadj was niet goed en niet rechtvaardig, en slim was hij zeker niet.
Maar dat gaf niks. Hij had honderdtweeëntwintig broers. Aziz bijvoorbeeld, die goed was, en rechtvaardig. En Mufid, die slimmer was dan de sluwste vos. Iedereen ging ervan uit dat Aziz later sultan zou worden, of Mufid.
Vond Taadj helemaal niet erg.
Laat de anderen maar lekker regeren - hij zou het knokken wel voor zijn rekening nemen!
Want er viel altijd wel iets te knokken.
Bijvoorbeeld als een buurkoning probeerde het land in te pikken.
Of zo iets.
Taadj kon niet zo snel bedenken wat er zoal zou kunnen gebeuren, want hij had niet veel fantasie. Maar als er iets zou gebeuren, dan zou hij het knokken voor zijn rekening nemen.
Hij kon haast niet wachten. Zo ongeduldig was hij, dat hij bij het minste of geringste alvast begon. Met knokken dus.

Je moet niet in de fik kunnen vliegen

2010-12-08T09:32:00.005+01:00

De inbreker kneep zijn ogen dicht. Het zonlicht prikte in zijn ogen, na de duisternis van de fabriek. Hij keek knipperend om zich heen, alsof hij iets zocht.
'Hij zoekt mij,' fluisterde Michael.
Maar hij vond niemand.
De hut van de jongens zag er nog steeds niet uit als een hut, en dat was maar goed ook.
'Wat heeft-ie in z'n hand?' fluisterde Bob.
'Breekijzer,' zei Michael.
'Wat een prutser,' vond Deco. 'Echte boeven hebben een sjotkun.'
'Een wat?'
'Een sjotkun. Dat is een soort geweer. Doe jij geen computerspelletjes of zo?'
'Jawel,' zuchtte Michael, 'maar geen leuke. Geen met sjotkuns, dat komt er bij mijn ouders echt niet in. Alleen maar van die je-bent-een-boer-en-als-je-een-traktor-koopt-kun-je-sneller-oogsten-spelletjes. En af en toe een racegame, maar je moet niet in de fik kunnen vliegen als je uit de bocht gaat. Want dat is niet goed voor mij.'
'Jee,' zei Bob medelijdend, 'je kunt maar pech hebben met je ouders.'
'Nou ja, hoe dan ook,' pakte Deco de draad weer op, 'voor deze kerel hoeven we niet bang te zijn. Hij heeft geeneens een sjotkun.'
'Tja,' zei Bob, 'dat is dus het gevaarlijke van computergames. Kinderen denken alleen nog maar aan sjotkuns. Terwijl: als een volwassen boef met een ijzeren staaf op je hoofd slaat, zo hard als-ie kan... nou, dan hoef je je nooit meer zorgen te maken om een sjotkun. Of om wat dan ook.'
Daar had Bob gelijk in, dat begreep zelfs Deco wel.
Met een nieuw ontzag keek hij naar de boef, die langzaam om zich heen loerend het fabrieksterrein verliet.
'Wat gaat-ie doen?' vroeg Deco zich af.
'En nog belangrijker,' zei Michael: 'wat gaan wij doen?'

Niet echt verdrietig

2010-12-06T13:51:00.004+01:00

Anies liep braaf met de soldaten mee. Ze zei niets en keek naar de grond, want dat hoort een meisje te doen. Dat had ze van haar grootmoeder geleerd.
Maar van zichzelf had ze iets anders geleerd: hoe ze vanuit haar ooghoeken kon kijken naar de wereld om zich heen. En hoe ze, door haar mond dicht te houden, haar oren des te beter open kon houden. Ze keek en ze luisterde, ze slokte de hele wereld haar hoofdje in. Zo hoorde en zag ze meer, veel meer dan haar grootmoeder. Ook al liep grootmoeder met opgeheven hoofd door de wereld, trots om zich heen kijkend. Grootmoeder was al lang geen klein meisje meer, dus die mocht dat. Bovendien golden de regels niet voor haar en zij kon het weten want ze had ze zelf bedacht.

Ze liepen door de straten van de hoofdstad. Twee soldaten voorop, dan Anies, dan de vizier en dan de andere soldaten.
Anies zag hoe alle mensen opzij gingen voor de soldaten. Hoe eerbiedig er gebogen werd als de vizier voorbij kwam.
Kijk kijk, dacht ze. In-ter-es-sant!
Op haar wandelingen met grootmoeder waren de mensen nooit opzij gegaan. En eerbiedig waren ze ook niet geweest. Integendeel!
Mensen waren steeds voor hun neus komen staan, om aan grootmoeder te vertellen wat een mooi meisje Anies wel niet was. En dan aaiden ze Anies over haar bol, of ze knepen in haar wang.
Soms eisten ze zelfs een kusje van Anies. En als het vriendinnen van grootmoeder waren, dan moest Anies ze een kusje geven.
En om een of andere reden had grootmoeder alleen maar lelijke ouwe vriendinnen die vies roken. Ze hadden schelle stemmen en lachten als kakelende kippen.
Nee, Anies kon er niet echt verdrietig om zijn dat dáár een einde aan was gekomen.

Tot nu toe beviel het nieuwe leven haar ged.
Maar het was ook pas een kwartier geleden begonnen.
Ze was erg benieuwd hoe het verder zou gaan.

Kameel met schuiftrompet

2010-12-05T22:09:00.005+01:00

Michael hoorde het stampen van rennende voeten. Zijn eigen voeten. En hij hoorde het gieren van een wilde adem. Zijn eigen adem. En hij hoorde het haastige kloppen van zijn bloed.
Verder hoorde hij niks.
Maar dat wilde niet zeggen dat er ook niks wás. Misschien was de inbreker wel vlak achter hem.
Of misschien rende er wel een kameel achter hem aan, met belletjes aan zijn staart, die op een grote schuiftrompet 'Sinterklaas Kapoentje' speelde. Zou zomaar kunnen. Zou Michael niks van horen.
Daarvoor maakte hij zelf te veel lawaai.

Michael rende en rende, de fabriek uit, het grasveld over, de struiken door, net zo lang tot hij bij de geheime hut kwam. Daar gooide hij zichzelf naar binnen, en hij kwam met zo'n klap neer dat er meteen een stuk van het gras-dak naar beneden viel.
'Wat is er met jou aan de hand?' vroeg Bob.
'Is... Is... Is-ie d'r nog?' hijgde Michael.'K... Komt-ie d'r aan?'
'Wie?' vroeg Deco.
'Inbreker,' stamelde Michael.
'Niks te zien, hoor,' zei Bob. 'Hoewel... wacht eens! Er komt iemand de fabriek uit!'

Hoog tijd om op te houden met de rondjes

2010-11-29T15:49:00.006+01:00

Jemima schrok wakker. Ze was nog steeds koortsig en moe, maar haar ogen keken uit zichzelf. Zolang had ze gezocht naar een prins, dat haar ogen de prins ontdekten terwijl haar geest nog half in slaap was. Ze was te rillerig om na te denken, maar haar handen grepen uit zichzelf. Zo vaak al had ze zich ingebeeld wat haar handen zou doen als ze een prins te pakken kreeg, dat die handen de prins grepen terwijl haar geest al weer wegdoezelde.
Prins?
Ja, een prins! Een heuse zoon van de Sultan had ze gevangen!
Haar linkerhand tilde hem van de grond, haar rechterhand klemde zijn mond dicht zodat hij niet kon schreeuwen, en zo nam ze hem mee. Het was zo snel gegaan dat haar voeten niet één enkele stap verloren waren.
Ze bleven maar hun eeuwige rondjes om het paleis lopen. Na een half uurtje kwam Jemima een beetje bij uit haar koorts. Toen pas ontdekte ze, tot haar grote verbijstering, dat ze een prins gevangen had.
Hoog tijd om op te houden met die domme rondjes om het paleis, begreep ze. Zo snel haar oude (en vermoeide en zieke) voeten haar dragen konden schuifelde ze naar het huisje van de oude kleermaker Kafoer.
Ze had geen hand vrij om te kloppen - tenminste dat dácht ze. Eigenlijk was het helemaal niet nodig om de mond van de prins dicht te houden. Jemima's kleren stonken zo verschrikkelijk dat hij meteen bij de botsing al was flauwgevallen en hij was nog altijd niet bijgekomen.
Jemima duwde met haar voet de deur van het kleermakerswinkeltje open en riepenthousiast: 'Kafoer! Ik heb er één! Ik heb een prins ontvoerd!'

Toen pas zag ze dat Kafoer bezoek had.

Niet bepaald onopvallend

2010-11-27T17:07:00.004+01:00

Het was een zacht, schuivend geluidje. Alsof iemand, die op een stoffige vloer in de schaduwen stond, even zijn gewicht op zijn andere been liet rusten. Omdat zijn ene been moe werd.
Omdat hij al een tijdje stond te kijken.
Naar iets of iemand in de fabriekshal.
Michael keek voorzichtig om zich heen.
Was hier nog iets of iemand?
Nee. Hier was alleen maar Michael.
Dus stél nou... Stél je nou eens voor dat die boef inderdaad in de schaduwen stond te kijken...
Dan staat hij dus naar mij te kijken, dacht Michael.
Hm.
Een boef die naar me staat te loeren in de schaduwen van een grote, lege fabriekshal...
Waar niemand me kan horen...
Waar ik helemaal alleen ben...
Misschien moet ik hier maar voorzichtig vandaan gaan. Onopvallend.
Hij keek heel onopvallend om zich heen. Eigenaardig: de omgeving was een soort vage streep geworden.
Alsof alles heel snel langs Michael heen vloog.
Michael keek naar beneden. Naar zijn voeten.
Die gingen nogal op en neer.
Aha, begreep Michael.
Ik ben aan het rennen. Hard.
Niet bepaald onopvallend, maar ja, blijkbaar zijn mijn voeten alvast begonnen terwijl ik aan het nadenken was. Ik kan maar beter doorlopen, nu ik er toch eenmaal mee begonnen ben.
Onder het rennen probeerde hij te luisteren: kwam de inbreker achter hem aan?

Er zat een hoop rommel tussen

2010-11-23T21:59:00.004+01:00

Kafoer was een onbelangrijk man: een oude kleermaker zonder geld en zonder familie. Zonder zwaard ook; hij was dus gedoemd zijn hele leven onbeduidend te blijven. Want iedereen die in de wereld vooruit komt, doet dat dankzij zijn geld, zijn machtige familie of de kracht van zijn zwaard-arm.
Wat Kafoer wél had: een scherp verstand. En een goed hart.
Die eigenschappen leverden hem geen roem of rijkdom op, maar wel een hoop vrienden en als je hem zag zitten, vrolijk fluitend aan het werk op het stoepje van zijn kleine winkel - dan zou je bijna denken, dat hij daar tevreden mee was.
Terwijl, om eerlijk te zijn, die vrienden... Daar zat een hoop rommel tussen. Nep-vrienden, die alleen maar aan hem dachten als ze hem nodig hadden. Voor de goede raad van zijn scherpe verstand.
Of om iets te 'lenen' van het kleine beetje geld dat hij had.
Of als hun broek gerepareerd moest worden. Gratis, want daar ben je vrienden voor, nietwaar?
Zulk soort vrienden dus.

Op een dag kwam er een oude vrouw zijn winkel in. Een huilende oude vrouw, met veel tranen en gesnotter en gejammer.
Kafoer kende haar wel. Ze heette Jemima, en ooit - Dertig jaar gelden? Veertig? - was hij vreselijk verliefd op haar geweest.
Maar ze was met een ander getrouwd, en ze zagen elkaar nog maar zelden.
Alleen als Jemima iets van hem nodig had, om precies te zijn.
Wat zij was er ook zo ééntje.

Toch was Kafoer blij haar te zien, want als je eenmaal echt verliefd bent geweest, dan gaat dat nooit meer helemaal over.
'Ach Jemima,' riep hij blij, 'wat leuk dat je me komt opzoeken! Ach, ach, Jemima! Je bent geen spat veranderd, je bent nog net zo mooi als vroeger.'
Dat laatste, dat zei hij alleen maar uit aardigheid. Want er was natuurlijk niks van waar.

Een helemaal verlaten fabriek.

2010-11-21T19:56:00.007+01:00

Het was er donker.
In de hal, waar je binnenkwam, was het niet meer dan schemerig. Daar viel nog wat licht naar binnen door de vuile, gebarsten ramen. Er lag stof en gruis op de vloer, dat zachtjes knarste onder Michael's voetzolen. Verder was er helemaal niets.
Michael had geen idee wat er normaal gesproken in zo'n fabriekshal hoorde te staan - machines? Stoelen, banken, een bureau? Schoonmaakspulletjes?
In ieder geval was het duidelijk dat alleen een helemaal verlaten fabriek zo leeg kon zijn als deze.
Het meest opvallende ding dat er niet was, was de schurk. Waar was die gebleven?
Michael keek naar de vloer. Het was hier zo stoffig als wat, dus je zou de voetstappen van de schurk duidelijk moeten kunnen zien.
Maar nee. Michael zag niks. Als hij heel eerlijk was: het kon aan hem liggen. Hij had nog nooit aan spoorzoeken gedaan. In films ging dat altijd heel makkelijk. Je keek een keer naar de grond en je zei: 'Gisteren om half drie is hier een groep gewapende mannen langsgekomen. Ze droegen twee vastgebonden gevangenen met zich mee. De helft van de mannen was verkouden, de andere helft had last van spetterpoep.'
Michael tuurde en tuurde, maar hij zag nergens een voetstap.
Of misschien zag hij ze wel, maar herkende hij ze niet.
Er ligt hier in ieder geval, dacht hij grimmig, géén spetterpoep. Dat zou ik nog wel herkennen. Denk ik.

Op dat moment hoorde hij, in een donkere gang recht voor hem, een geluidje.

Dat is lang geleden!

2010-11-19T17:16:00.007+01:00

'Nog even mooi als vroeger?' Jemima moest er waarachtig van blozen. 'Daar meen je niks van,' zei ze.
'Nee inderdaad,' glimlachte Kafoer, 'daar meen ik geen ene bal van.'
Hm. Jemima's gezicht verstrakte. Dat was nou ook weer niet precies het goede antwoord.
Kafoer had het niet in de gaten. 'De laatste keer dat ik je zag,' ging hij verder, 'waren je wangen nog rood en je voorhoofd had nog geen enkel rimpeltje. Je haren waren nog zwart en je had een baby in je armen.'
'Ach,' zei Jemima, 'Dat is lang geleden! Dat je dat nog weet!'
'Ja natuurlijk,' zei Kafoer. 'Ik zie haar nog voor me. Wat een lief klein hummeltje was die dochter van jou!'
'Nou, ik kan je zeggen: ze is groot geworden. Ze is getrouwd, en ze is zelf ook al een moeder geworden; ze heeft een dochtertje gekregen. Dat is dus mijn kleindochter. Anies heet ze. Ze was een heel mooi babytje, Anies, en toen ze ouder werd, kon je steeds beter zien hoe bijzonder ze wel was.
Ze was verreweg het mooiste meisje dat je ooit gezien hebt. Dat vind ik - ja, dat is normaal want ik ben haar oma. Maar alle mensen uit de buurt dachten er net zo over. Ze vonden haar niet alleen mooi, ze waren ook onder de indruk van haar lieve karakter. Ze was altijd vriendelijk en vrolijk.
Iedereen zei, dat ze een glanzende toekomst tegemoet ging.
Maar haar ouders waren er niet gerust op.'

Gevaarlijke boeven met domme gezichten

2010-11-18T14:06:00.004+01:00

De man in het nette pak stak zijn arm door het gat waar het raam had gezeten. Hij haalde de deur van het slot, verborg het breekijzer onze zijn jas en ging de fabriek binnen.
Jij en ik zouden dan de politie bellen, nietwaar? Als we een overduidelijke boef zagen inbreken in een verlaten fabriek?
Maar helaas, jij en ik waren daar niet. Michael was er.
En Michael had in zijn leven al veel tv gekeken. Spannende kinderfilms, daar hield hij van. Films waarin dappere kinderen het moeten opnemen tegen gevaarlijke boeven. Films waarin de kinderen het altijd winnen. Door hun slimheid en handigheid. En eigenlijk ook wel een beetje doordat de gevaarlijke boeven altijd oerstom zijn. En omdat de boeven nooit iets gevaarlijkers doen dan een dom, boos gezicht trekken.
Hij had nog nooit een échte boef ontmoet.
Dus hij ging niet naar de politie.
Hij ging de fabriek in.
Achter de boef aan.

5000 bloemkolen

2010-11-15T14:43:00.005+01:00

Anies was nog veel te jong om te trouwen, maar haar ouders waren toch alvast begonnen met zich zorgen te maken.
"Wie wil er nou trouwen met een meisje zonder geld?" tobden ze. "Onze arme kleine meid zal eenzaam door het leven gaan. Altijd alleen!"
"Onzin," zei ik. "Ze is nu al het mooiste meisje van de stad. Als ze straks oud genoeg is om te trouwen zullen de jongens zich om haar verdringen, let maar op!"
Ze wilden niet naar me luisteren. Ze wilden alleen maar jammeren en zeuren. En manieren verzinnen om snel rijk te worden.
Toen, op een onzalige dag, hoorden ze dat in het Koninkrijk Overzee de bloemkool-oogst mislukt was. Voor bloemkolen werd daar erg veel geld betaald.
Omdat bij ons de bloemkool juist erg goedkoop was, verzonnen mijn dochter en haar man een plannetje. Ze verkochten hun huis en al hun spullen en voor het geld kochten ze vijfduizend bloemkolen. En ze huurden een schip. Daarmee zouden ze naar het Koninkrijk Overzee varen en daar zouden ze de kolen met heel veel winst verkopen.
Ze gaven Anies aan mij, zodat ik voor haar kon zorgen totdat ze terug waren.
"Als we terugkomen," zeiden ze, "zijn we stinkend rijk en dan kan onze kleine Anies trouwen met wie ze maar wil!" Met die woorden namen ze afscheid. Ze omhelsden ons, zwaaiden nog een keer, en gingen aan boord van het schip. Dat vertrok en was al snel niet meer te zien.
Anies ging met mij mee naar huis en samen wachtten we op de terugkeer van haar ouders.
Helaas! Hun schip werd overvallen door piraten. Nou, dan moet je net mijn schoonzoon hebben: die mept met z'n eigen handen een lek in het schip, liever dan toe te staan dat een bende piraten het in handen krijgt. Heel heldhaftig allemaal, complimenten, maar dat wil dus wel zeggen dat je verzuipt. En je vrouw erbij. Mijn dochter dus.Toen had mijn kleindochter ineens geen ouders meer.

Ingewikkeld voor een hond

2010-11-15T00:58:00.004+01:00

Willie zat te trillen.
Hij kon niet zo goed ruiken als Garf, maar het was ook voor hem wel duidelijk dat de nieuwkomer een slechterik was.
Want hij kende deze man goed.
Heel goed zelfs.
Deze man was zijn baasje geweest, zijn tweede baasje. Degene die het leuk vond om hondjes te schoppen.
Piepend vertelde hij dit nieuwtje aan Garf.
'Zo,' zei Garf, 'is hij dat. Verbaast me niks. Laten we die kerel maar eens van dichterbij gaan bekijken.'
Willie ging plat op de grond liggen en keek Garf aan. Met zijn ene oog keek hij verontschuldigend, alsof hij wilde zeggen: het spijt me Garf, maar ik ben te laf om mee te gaan.
Met zijn andere oog keek hij uitdagend, alsof hij bedoelde: het kan me niet schelen wat je doet of zegt - al moet ik erom vechten, mij krijg je niet mee.
Garf haalde zijn schouders op. Wat voor een hond een heel ingewikkelde beweging is. Daarna ging hij door de struiken in de richting van de fabriek.
Want daarheen was de man op weg, dat was duidelijk.

Elke dag mooier

2010-11-11T13:48:00.006+01:00

Sindsdien woonde Anies bij mij in huis, en ik zorgde nog beter voor haar dan ik voor mijn eigen dochter had gezorgd.
Ze was niet alleen mooi, maar ook lief: ze hielp me bij alle klusjes in huis, zonder dat ik het haar hoefde te vragen.
Wij waren dol op elkaar, en we waren altijd samen. We kookten samen ons eten en aten het samen op. We gingen samen naar de markt en kwamen samen weer thuis.
Iedereen, die Anies zag lopen, riep onmiddellijk: "Wat een mooi meisje is dat! Haar ogen zijn helder en glanzend als dauwdruppels; je kunt wel zien dat ze nog nooit een kwaadaardige gedachte heeft gehad, laat staan dat ze ooit een slechte daad zou doen. Oh, wat benijden we jou, Jemima! Het moet heerlijk zijn om zo'n mooi en lief meisje als kleinkind te hebben."
Ach, wat was ik altijd trots als ik naast haar door de stad liep!
Soms ging ik zelfs extra lang wandelen, omdat ik geen genoeg kon krijgen van alle bewondering en loftuitingen. Dan had mijn kleine schat de blaren op haar voetjes staan, en ze huilde bijna van de pijn, maar ik kwam juist helemaal opgewekt en verfrist thuis, na die urenlange tochten.
Anies werd elke dag mooier, en de mensen raakten niet over haar uitgesproken.
Maar gisteren, toen ik met mijn lieve meiske thuiskwam van de markt - zij draagt altijd mijn boodschappen want ik ben oud en vermoeid en een kind van veertien van veel meer sjouwen dan je denkt - toen stonden er opeens vijf kerels voor de deur van mijn huisje.
Vier van hen waren soldaten en de vijfde was een klein dik kereltje met peperdure kleren aan.

Hard en gevaarlijk

2010-11-10T21:20:00.005+01:00

De nieuwkomer kwam niet, zoals de jongens, door de struiken geslopen. Over de parkeerplaats kwam hij aangewandeld. Heel rustigjes, alsof hij daar elke dag liep.
Garf snoof en gromde. De geur van deze man beviel hem niet.

Het leven van Garf was hard en gevaarlijk. Sommige mensen vinden zwerfhonden eng, anderen vinden ze zielig. Maar er zijn ook mensen die denken: niemand let op een zwerfhond. Dus die beesten kun je schoppen zo hard als je wilt. Niemand die het ziet, niemand die klaagt.
En de honden onder mekaar zijn ook niet altijd even aardig. Een zwerfhond heeft altijd honger, en als een andere hond eten heeft - nou, dan pak je dat toch gewoon?
Van zo een leven word je zelf ook hard. En gevaarlijk. En je leert beter opletten dan gewone schoothondjes ooit voor mogelijk houden.
Garf kon gevaren ruiken. Hij kon het ruiken als er iemand in de buurt kwam, maar dat is niet bijzonder. Dat kunnen alle honden. Garf kon het ook ruiken als iemand kwaad in de zin had. Van plan was hem pijn te doen, bijvoorbeeld. Of zijn eten af te pakken.
En wat hij nu rook, dat had hij nog niet eerder geroken. Maar hij wist meteen wat het was.
Het was de geur van slechtheid, de geur van een door en door boosaardig wezen.

Bijna geen wetten - zó handig!

2010-11-08T10:54:00.006+01:00

Het was de vizier van de Sultan. Hij wreef in zijn dikke handjes en zei: "Ik heb goed nieuws voor u! Uw kleindochter is zó lief en zó mooi - ze mag met de zoon van de sultan trouwen!"
De schrik sloeg mij om het hart. In paniek stamelde ik: "Wie... wat... zoon? Welke zoon?"
"Oh, welke zoon precies, dat kan ik nog niet zeggen," zei het mannetje luchtig en hij wapperde vaag met zijn handjes. "Maar de Sultan heeft honderd en drieëntwintig zonen, dus er zal er allicht eentje tussen zitten die met haar wil trouwen."
"Maar dat wil zij helemaal niet!" riep ik. Ik trok mijn arme meisje dicht tegen me aan. Alsof ik haar zo kon beschermen tegen de macht van de Sultan!
"Wat een onzin", riep de vizier. "Natuurlijk wil ze graag met de zoon van de sultan trouwen. Dat willen alle meisjes. Staat in het wetboek namelijk." Hij haalde een klein boekje uit zijn zak. "Zó handig, dat we bijna geen wetten hebben. Het hele wetboek past in je binnenzak, en dan is er nog ruimte zat voor je portemonnee. Bijna alles valt onder artikel 1, ziet u wel? De Sultan krijgt altijd zijn zin, staat daar." Hij wees op een bladzijde vol kriebelige letters, maar ja, ik kan dus niet lezen. "En hier," ging hij verder, "pati, pata,patom, waar staat het? Ah ja, Artikel 5c: alle meisjes willen met de zoon van de sultan trouwen. Daar kan dus geen twijfel over zijn."
Hij borg zijn boekje weg en zei vriendelijk: "Morgen laat ik haar ophalen. Zorgt u maar, dat ze dan klaarstaat.U hoeft geen koffertje in te pakken met kleren of een pyama of zo; ze krijgt alles nieuw van de Sultan.Ze gaat een nieuw leven beginnen, nietwaar?"

Jonkies zijn de ergste

2010-11-05T13:41:00.006+01:00

Garf en Willie slopen door de struiken, met hun buiken tegen de grond. Al snel roken ze de indringers. Een doordringende mensenlucht hing over het paadje dat Garf had uitgesleten (jarenlang waren deze struiken van hem geweest, van hem alleen, en al die tijd had hij regelmatig de ronde gedaan over zijn eigendom.)
Garf stak zijn neus in de lucht. 'Drie stuks,' gromde hij. 'Het zijn nog maar jonkies, geloof ik. Dat kan geen kwaad.'
'Jonkies zijn de ergste,' huiverde Willie. Hij dacht terug aan Mario, het dikke zoontje van zijn tweede baas. Mario had serieus geprobeerd om de oren van Willie's kop te trekken. Om aan een vriendje te laten zien hoe sterk hij was. En Mario was best sterk. Niet sterk genoeg om de oren van een hondenkop af te trekken, gelukkig. Maar wel sterk genoeg om een hond behoorlijk pijn te doen.
'Ik weet waar je aan denkt,' bromde Garf. 'Maar bedenk: toen kende je mij nog niet. Als een mensenjong jou aan je oren trekt waar ik bij ben, dan is dat het laatste wat-ie doet.'
'Bedankt, baas,' piepte Willie. Hij kon wel janken. Niet zoals een geslagen hondje jankt, maar zoals een roedel woeste wolven jankt naar de volle maan. Lekker met z'n allen in het bos lawaai maken, omdat je dat kunt, omdat jij daar de baas bent en niemand anders. Of eigenlijk niet jij maar jullie: jouw groep, je woeste roedel gezworen kameraden, met aan het hoofd de grote baas-wolf die zorgt voor eten en veiligheid.
Zó wilde Willie janken, maar hij hield zich in. Janken en sluipen, dat gaat niet samen.
En ze waren nu vlakbij de mensenjonkies.
Het waren er drie, inderdaad, en ze stapelden afgevallen takken en droog gras op elkaar op een plekje diep in de struiken.
'Deze kunnen geen kwaad,' vond Garf.
Maar een uurtje later kwam er nog iemand.

Ab-so-luut geen idee

2010-11-03T11:50:00.008+01:00

'De volgende dag,' vertelde Jemima, 'kwam er een troep soldaten van de Sultan. Ze trapten de deur in, haalden mijn hele huisje overhoop en sleurden mijn kleindochter mee. Ze huilde en gilde en...'
Kafoer keek haar fronsend aan. De soldaten van de sultan gedroegen zich over het algemeen heel netjes, dat was bekend.
'Nou ja,' gaf Jemima toe, 'misschien trapten ze mijn deur niet echt in, maar ze trapten er wel behoorlijk hard tegenaan.'
Nog een frons.
'Nou ja, het was meer een soort kloppen. Heel beleefd kloppen, eigenlijk. En ze hebben de boel ook niet zo heel erg overhoopgegooid. Ze veegden netjes hun voeten en zo. Maar ze hebben wel mijn kleindochter meegenomen. Naar het paleis van de Sultan! Oh Kafoer...' Haar onderlip begon te trillen. 'Ik zal haar nooit meet terugzien!'
'Ach arme Jemima!' zei Kafoer. 'Je zult wel heel verdrietig zijn.'
De oude Jemima barstte opnieuw in tranen uit. Ze haalde een gigantische, en eerlijk gezegd niet meer zo frisse, zakdoek tevoorschijn waarmee ze haar ogen depte en haar neus snoot. En, nu ze toch bezig was, peuterde ze er ook even mee in haar oor. Maar dat had niks met haar verdriet te maken. Meer iets met jeuk.
Even bestudeerde ze geïnteresseerd het lichtbruine klontje dat uit haar oor tevoorschijn kwam. Daarna zette ze het weer op een huilen.
'Oh Kafoer,' snikte ze, 'oh Kafoer, je hebt er geen idee van, ab-so-luut geen idee hoe afschuwelijk het voor mij is.'
'Nou,' protesteerde Kafoer, 'ik snap natuurlijk wel...'
'Oh nee,' onderbrak Jemima hem beslist. 'Ab-so-luut geen idee, zeg ik!'
Ach, dacht Kafoer, we kunnen er wel urenlang omheen blijven kletsen, maar ik weet al precies hoe het af gaat lopen. Hij zuchtte diep en zei: 'Goed. Je kleindochter is dus verdwenen. Maar wat heb ik daar eigenlijk mee te maken?'

Net zo fijn als koekjes

2010-11-02T02:51:00.005+01:00

Garf was eigenlijk ook een soort baasje, vond Willie. Niet dat Garf hem nooit een hondenkoekje gaf, want die had hij niet. En als hij ze wel had gehad, had hij ze zelf opgegeten.
Maar Garf nam wel alle beslissingen, zodat Willie niet zelf hoefde na te denken.
En dat vond Willie net zo fijn als koekjes.
Dus toen er op een dag drie jongens de struiken binnen kwamen gestommeld, rende Willie meteen naar Garf.
'Heb je het gezien?' vroeg hij. 'Heb je het geroken?'
Nee. Garf had niks gezien of geroken.
Garf lag te slapen, en te dromen van lekkere hapjes. Iets wat een beetje smaakte naar uitgedroogde broodkorstjes en ook een beetje naar vers vlees.
'Ben jij het Hondenkoekje?' vroeg de droom-Garf aan het lekkere iets.
Maar voordat het iets antwoord kon geven, werd Garf wakker gepord. 'Wat?' gromde hij.
'Of je het gezien hebt,' zei Willie. 'En geroken.'
Garf stak zijn neus in de lucht.
Wat hij rook beviel hem helemaal niet.
Mensen.
'Kom mee,' siste hij tegen Willie.
'Wat doen, baas?'
'Kijken wat er aan de hand is. En als er een probleem is, dan lossen wij dat op. Op onze eigen manier.' Hij grijnsde zijn vlijmscherpe tanden bloot.

Heel tragisch en heldinnerig

2010-10-30T14:28:00.009+02:00

Jemima liet zich op haar oude knieën zakken. 'Alsjeblieft, Kafoer,' smeekte ze, 'ik heb niemand die me kan helpen. We kunnen mijn arme kleine meisje daar toch niet laten zitten? Heb ik je ooit eerder om iets gevraagd?'
'Ja zeker,' zei de kleermaker, 'vaak zat. Altijd als je in de problemen zit, kom je naar mij. Maar goed, ik zal zien wat ik kan verzinnen. Wacht hier maar even.' Hij zette een kan thee voor haar klaar ging de deur uit.
Het duurde wel drie kwartier voor hij terugkwam.
Al die tijd liep Jemima handenwringend van de tafel naar het raam. Daar had niemand iets aan, natuurlijk, maar ze had wel eens een toneelstuk gezien waarin de heldin de hele tijd handenwringend heen en weer liep, in afwachting van de prins die haar kwam redden. Sindsdien dacht Jemima dat dat zo hoorde, bij heldinnen.
Door heen en weer te lopen voelde ze zich heel tragisch en heldinnerig.
Eindelijk, eindelijk kwam Kafoer weer terug.
Onder zijn arm droeg hij een zwart bundeltje.
'En,' vroeg Jemima ongeduldig, 'Heb je een plan bedacht? Hoe krijg ik mijn arme meisje terug?'
'Hiermee,' zei Kafoer, en hij maakte het geheimzinnige bundeltje open.
Er zaten kleren in. Oude kleren. Hele oude kleren. Vervaald en al honderd keer gerepareerd en al tweehonderd jaar uit de mode. Bovendien pasten ze niet.
'Dit is geen jurk,' klaagde Jemima,' dit is een draagbare tent. En je had 'm ook wel eens mogen wassen.'

Ook geen hondenkoekjes

2010-10-29T13:44:00.007+02:00

Garf was geen aardige hond.
Hij was een rothond.
Een hond wordt alleen aardig als zijn baasje hem leert om aardig te zijn. En niemand had dat aan Garf geleerd, want Garf had geeneens een baasje.
Niemand gaf hem op zijn donder als hij een klein kindje beet. Niemand gaf hem ooit een aai.
Dat vond Garf best. Hij wilde niet op zijn donder en hij hoefde geen aai.
Niemand gaf hem ooit een hondenkoekje.
Dat vond Garf dan wel weer jammer.
Zijn vriend Willie vertelde er wel eens over, over het hondenkoekje. Scheen iets heel fijns te zijn. Je kreeg hondenkoekjes als je een baasje had. Het moest een lief baasje zijn, en zelf moest je ook lief doen. Dan kwam het koekje.
Willie z'n eerste baasje was lief geweest. Maar zijn tweede baasje gaf geen koekjes en wel schoppen. En zijn derde baasje gaf helemaal niks. Die had Willie aan de ketting gelegd in de tuin, tegen de inbrekers. Een ijzeren ketting. En geen koekje. Eigenlijk helemaal geen eten. Niks.
Als Willie de kat van de buren niet te pakken had gekregen, was hij doodgegaan van de honger.
Daarna had Willie het wel weer even gehad, met de baasjes. Hij was ontsnapt en nu woonde hij al twee jaar bij Garf, in de dichte struiken rondom de Van de Blakke-fabriek.

Rondjes om het paleis

2010-10-26T11:13:00.007+02:00

Wat stonken die kleren! De oude Jemima ging zelf bijna van haar stokje, en zij was toch waarachtig wel wat gewend.
'Wat is hier de bedoeling van?' vroeg ze walgend.
'Aandoen,' gromde Kafoer. 'En lopen. Rondjes om het paleis, net zolang tot je een prins tegenkomt.'
'Maar de prinsen komen nooit buiten!' protesteerde Jemima. 'Dat weet iedereen! Ze mogen niet, van hun vader.'
Maar Kafoer was onverbiddelijk. De oude Jemima moest lopen, rondje na rondje, dag na dag. Ze kon alleen maar hopen dat er snel een keer een prins naar buiten zou komen.

Helaas.

Er ging een hele week voorbij zonder prins.
Een hele maand zelfs.
Heel jaar.
Ontelbare rondjes had Jemima al gelopen, steeds maar om het paleis heen.
Haar voeten wisten al niet beter meer; alsof ze nooit ergens anders hadden gelopen.
Een keer was Jemima ziek.
Ik blijf in bed, dacht ze, ik heb koorts.
Maar ze bleef niet in bed.
Haar voeten stapten eruit en begonnen te lopen, zonder dat de arme Jemima er iets aan kon doen. Ze rilde van de koorts. Ze viel zelfs even in slaap, maar haar voeten wisten niet beter en liepen uit zichzelf rond en rond en rond. Net zo lang tot ze tegen iemand opbotsten.

Ruitje intikken, makkelijk zat

2010-10-25T00:07:00.005+02:00

Michael was al drie keer rond de fabriek gelopen en hij had geen enkele plank gevonden; hij ging het niet nog een keer proberen.
Nee, dit keer ging hij naar binnen. Daar lag vast wel wat. Een oude krat of zo. Of een pallet.
Het mocht natuurlijk niet, planken halen uit een verlaten fabriek. Maar d'r mag wel meer niet. Een gezonde, ondernemende jongen laat zich door zulke beuzelarijen toch zeker niet tegenhouden?
Hij hoefde alleen maar een ruitje in te tikken, makkelijk zat.
Hij ging op zoek naar een baksteen of iets dergelijks. Dat was niet eenvoudig, want toen de fabriek verlaten werd was de hele omgeving keurig netjes opgeruimd. Geen planken, geen bakstenen, niks.
Wat moest je dan, als gezonde ondernemende jongen?
Rinkel!
Michael schrok op. Dat klonk verdacht veel als een ruitje, dat werd ingetikt.
Haastig holde hij in de richting van het geluid.
Hij had met Deco en Bob afgesproken dat ze niet de fabriek in zouden gaan. Nu ging hij de afspraak breken, om te laten zien hoe stoer hij was, maar de anderen waren hem vóór. Dat was niet eerlijk! Ze moesten zich aan de afspraak houden, daar zijn afspraken tenslotte voor.
Dat hij zelf ook van plan was geweest de afspraak te breken, dat vergat hij voor het moment maar even.
'Hee, valsspelers!' wilde hij roepen.
Maar hij kon zich net op tijd inhouden.
Want het waren Deco en Bob helemaal niet.
Het was een meneer, een volwassen meneer in een donkerblauw zakenpak.
Toen Michael de hoek om kwam, sloeg de meneer net de laatste restjes glas uit het raamkozijn. Met een breekijzer.
Deze man was een dief. Een echte, professionele dief met een breekijzer.
Michael dook terug de hoek om en probeerde voorzichtig te kijken.
Wat was de man van plan?

Glas uit onverwachte hoek

2010-10-24T02:08:00.004+02:00

Olle luisterde naar de dreigende stilte. Ergens in de inktzwarte duisternis was de slang, wist hij, de moordlustige slang die het op de koning gemunt had.
En op hemzelf.
Wat was het beest van plan? Waar was het?
Ondanks de kou gutste het angstzweet over Olle's lijf. Het prikte in zijn ogen. Zijn buik deed pijn en zijn hart ging tekeer als een roffeltrom. Ieder moment konden, vanuit het zwarte niets, de verschrikkelijke slangentanden in zijn vel dringen om hem vol te spuiten met dodelijk gif.
Hij zwaaide woest in de rondte met zijn tuinkabouter, in de hoop de slang te raken.
En hij had geluk.
Bij toeval raakte hij de kop van de slang, pok. Maar het was maar half raak. De klap schampte af en Sszzzsz werd alleen maar kwader.
De slang richtte zich op.
Olle sloeg nog eens. Mis. Hartstikke mis.
De schubbenkop schoot naar voren.
En toen...
Op dat moment...
vielen er plotseling een paar lichtstraaltjes naar binnen in het duistere hol.
Een paar grote glasscherven kwam op onverwachte wijze uit de lucht vallen. Ze hadden zich door de bovenkant van de bladerhoop heen geboord en kleine lichtgaatjes achtergelaten.
En ze boorden zich nog door iets anders heen ook.
Door het hart van Sszzzsz.
De slang was zo dood als een pier.

Van buiten de struiken zag je niks

2010-10-19T16:20:00.006+02:00

Ze gingen naar de oude fabriek en zochten een mooi plekje. Midden tussen de struiken, bijna onzichtbaar. Maar als je een bladertak opzij duwde, had je vrij zicht over het grasveld rondom de fabriek. Ze bouwden hun hut van dode takken en bedekten hem met plukken van het droge, vergeelde gras van het grasveld (dat kennelijk al jarenlang niet gemaaid was).
Als je buiten de struiken stond, kon je niet zien dat er een hut was.
Dat was goed.
Maar als je er middenin stond, kon je óók nauwelijks zien dat er een hut was.
Dat was minder.
'Jongens,' zei Deco, 'dit lijkt gewoon niet op een hut. Het blijft een stapel dooie takken en droog gras.'
'Omdat jij niet kunt bouwen,' zei Bob.
'Nee,' zei Deco, 'omdat het alleen maar een stapel dooie takken en gras is. Als we een echte hut willen, zullen we planken moeten zoeken.'
'Oké,' zei Michael. En hij liep naar de oude fabriek.
'Wat ga je doen?' riep Deco bezorgd. Er lagen helemaal geen planken rond de fabriek, daar hadden ze al gezocht. Bij een ouwe fabriek, had Michael gezegd, liggen natuurlijk altijd ouwe planken. En misschien ook wel een ouwe hamer. En spijkers.
Niet dus. Nog geen ouwe punaise.
Stond Michael mooi voor gek.
Daar heeft-ie een beetje de pest over in, begreep Deco. En nou wil-ie bewijzen dat er wél planken zijn. En omdat ze niet bij de fabriek liggen, gaat hij ze zoeken in de fabriek.
Rinkel!
Dat klonk verdacht veel als een ruitje dat werd ingetikt.
'Wat doe je?' riep Deco ongerust.
Er kwam geen antwoord.
Heel lang achter elkaar niet.

Sorry, tuinkabouter!

2010-10-16T03:53:00.004+02:00

Sszzzsz had geen hekel aan Olle. Maar hij kon het arme joch niet vrij rond laten lopen - misschien zou het de koning waarschuwen. Dan zou het voor Sszzzsz een moeilijk worden om zijn opdracht uit te voeren...
Helaas helaas, Olle moest dood.
De monsterlijke slangenkop schoot naar voren, de bek wijd opengesperd, de giftanden in de aanslag.
En hap, een dood jongetje.
Tenminste, dat was de bedoeling.
Maar het ging niet van hap, het ging van boink, en Sszzzsz zag sterretjes. Hij had een klap voor zijn kop gehad met een tuinkabouter. Olle was sterker dan hij eruit zag. Kwam van al het werken in de tuin, al het werken dat zijn vader had moeten doen, grotemannenwerk waar je grotemannenspieren voor moest hebben. Olle hád grotemannespieren - gekregen van al het werken. En met die sterke spieren kon hij niet alleen spitten en harken - hij kon ook geweldig hard slaan, ontdekte hij nu. Boink, met de kop van de tuinkabouter tegen de kop van de slang.
'Sorry, tuinkabouter,' hijgde Olle.
De tuinkabouter glimlachte. Geeft niks, betekende dat. Maar Olle zag het niet, want het was donker in het hol.
Sszzzsz hield zijn lichtgevende ogen stijf gesloten. Hij schudde traag met zijn kop, duizelig van de klap.
Pas toen de sterretjes achter zijn ogen ophielden, viel hij opnieuw aan.
Daarbij deed hij zijn ogen open, en dat was dom. Want aan die ogen kon Olle zien waar hij was, en...
Klabaf! en een gefluisterd: 'Sorry, kabouter!'
Juist ja, dacht Sszzzsz. Die fout maak ik niet nog eens. Ik kan prima aanvallen met mijn ogen dicht. Ik ruik waar hij staat, en hij ziet niks. Hoe kan hij me dan raken? En met die gedachte viel hij opnieuw aan.
Muisstil bewoog hij.
Olle zag niks, hoorde niks... er was geen enkele manier waarop hij zich kon verdedigen.

Minstens hondsdolheid

2010-10-13T11:25:00.007+02:00

Nu zijn vrienden een beetje onzeker leken, vatte Deco weer moed. Misschien kon hij zijn beren-blunder een beetje goedpraten.
'Jazeker,' zei hij. 'Er zitten daar zwerfhonden, wist je dat niet? Ze zijn zo vals als de pest en ze hebben enge ziektes. Als zo'n beest je bijt, dan moet je meteen naar het ziekenhuis want dan heb je minstens hondsdolheid.'
'Zijn het er veel?' vroeg Michael ongerust.
'Soms meer, soms minder. Er komen altijd beesten bij, moet je rekenen. Omdat ze jonkies krijgen, maar ook omdat er honden van huis weglopen of in het bos worden achtergelaten.'
'Daarom zijn ze zeker ook zo vals,' knikte Bob begrijpend.
'Eh.. ja, precies!' zei Deco 'Eh... hoezo?'
'Nou, omdat ze achtergelaten worden en zo, enneh omdat als een hond wegloopt, dat doet-ie niet zomaar, hè? Dat doen ze alleen als je ze heel slecht behandelt. Slaan en schoppen en geen eten geven en zo. Dus ze hebben allemaal een hekel aan mensen.'
Michael begon mee te denken. 'Ja, en ze bijten natuurlijk ook weleens naar elkaar, zo vals zijn ze wel. Daarom zijn er soms ook minder honden: dan hebben ze mekaar doodgebeten.'
'Precies,' riep Deco enthousiast. 'Dus alleen de grootste overleven het. Die honden zijn enorm, joh! Ze komen wel tot hier.' Hij gaf met zijn handen aan tot wáár. Ver boven zijn hoofd. 'En als ze op hun achterpoten lopen zijn ze wel drie meter hoog! En je kunt nooit ontsnappen, want ze kunnen in bomen klimmen!'
Bob en Michael keken hem zwijgend aan.
Na een tijdje zei Bob: 'En honing? Zijn die honden daar toevallig ook dol op?'
'Jazeker,' knikte Deco enthousiast. 'Soms breken ze zelfs met hun poten een holle boom open, als daar een bijennest in zit...'
Een korte stilte. Michael vroeg: 'Deco? Zeg eens eerlijk: probeer jij beren te maken van die wilde honden van jou?'
'Een beetje wel,' bloosde Deco.
'Hou daar dan mee op. Beren zijn onzin. Maar die wilde honden houden we d'r in. En nu gaan we onze hut bouwen.'

Een slechte rot-koning

2010-10-11T14:40:00.007+02:00

'Hoe bedoelt u, een goeie kerel?' piepte Olle.
'Gewoon,' zei de slang, 'ik wil weten of de koning een beetje aardig is tegen zijn mensen.'
'Hoe kan ik dat nou weten?' piepte Olle. 'Niemand vertelt mij dat soort dingen. Ik ben altijd alleen.'
'Altijd alleen?' vroeg Sszzzsz verontwaardigd. 'Heb je geen ouders dan?'
'Alleen een vader,' zei Olle.
'En die moet zeker de hele dag werken?'
'Nou nee,' mompelde Olle. 'Hij werkt eigenlijk nooit. Hij lummelt allen maar. Ik doe al het werk.'
'Wat?' riep de slang woedend. 'Laat je vader jou werken, terwijl hij zelf luiert? En... en wat vindt de koning daarvan?'
'Ik geloof niet dat de koning er iets van merkt,' zei Olle.
'Bah, wat akelig,' zei Sszzzsz. 'Wat akelig en gemeen. Kinderen horen te spelen. Een koning die daar niet op toeziet, is een slechte rot-koning. Ik geloof, dat ik hem eens dood ga bijten. Dat zal hem leren dat je kinderen goed moet behandelen!'
'Oei!' schrok Olle. Kennelijk had hij iets verkeerd gezegd. Hij wilde absoluut niet dat de koning doodgebeten werd!
'Maak je geen zorgen,' zei Sszzzsz, 'Je hoeft je niet schuldig te voelen. Want eerst bijt ik jou!'

Nep-beren soms?

2010-10-11T03:49:00.008+02:00

'Bij de oude fabriek,' zei Michael. 'De oude Van de Blakke-fabriek aan de rand van de stad. Zijn jullie daar wel eens geweest?
'Ikke niet,' zei Deco.
Bob haalde zijn schouders op. 'Ik ook niet.'
'Precies,' knikte Michael. 'niemand gaat daar ooit naartoe. En weten jullie waarom niet?'
Bob en Deco knikten allebei van nee.
'Jammer,' zei Michael, 'ik hoopte dat jullie het wisten, want zelf heb ik ook geen idee. Maar goed, doet er niet toe. In ieder geval: ik kwam daar vorige week bij toeval terecht...'
'Wat deed je daar?' vroeg Bob nieuwsgierig.
'Doet er niet toe. Vertel ik nog wel eens. Er komt daar nooit iemand, daar gaat het nou even om, er staan overal struiken die helemaal wild zijn gegroeid, metershoog en breed en ondoordringbaar. Nou ja, niet helemaal ondoordringbaar - er zijn paadjes tussendoor, gemaakt door allerlei dieren...'
'Wat voor dieren?' wilde Deco weten.
'Doet-er-niet-toe!' snauwde Michael.
'Nou,' snoof Deco, 'dat doet er behoorlijk toe! Als die paadjes bijvoorbeeld door beren zijn gemaakt, vind ik het een slecht idee om daar een hut te maken.'
'Natuurlijk zijn ze niet door beren gemaakt,' zei Michael hoofdschuddend.
'Oh? Door welk dier dan?'
'Weet ik veel!'
'Maar als je niet weet welk dier ze gemaakt heeft, hoe weet je dan dat het geen beer is?'
Bob trok zijn meest serieuze gezicht. Zijn speciale, heel erg ernstige, buitengewoon geduldige ik-ga-Deco-een-debiele-vraag-stellen-gezicht. 'Deco...?' vroeg hij rustig. 'Denk je werkelijk dat er wilde beren zitten aan de rand van de stad? Of zelfs maar binnen de tweehonderd kilometer van de stad? Of tweeduizend kilometer?'
'Euhhhh,' deed Deco. 'Nou, nee natuurlijk, geen beren nee, niet echt beren...'
'Niet echt beren?' schamperde Michael. 'Niet echt beren? Wat dan wel? Nep-beren?'
'Eh, nee,' mompelde Deco. 'Ik dacht iets van eh, wilde zwerfhonden of zo.'
Michael en Bob keken elkaar aan. Wilde zwerfhonden - ja, dat zou best kunnen.
Het klonk nog best gevaarlijk ook.

Drie keer een iep-geluidje

2010-10-07T03:30:00.004+02:00

'Goedenavond, jongetje,' siste het beest.
Olle zei niets terug. Er kwam een klein en angstig kreuntje uit zijn keel; dat was alles. Meer zou jij ook niet voor elkaar krijgen, als je in dat stikdonkere hol zat en in de ogen van een betoverde slang keek.
Maar Sszzzsz deed helemaal niet boosaardig. Hij had juist zin in een babbeltje.
'Woon je in het paleis?' vroeg hij geïnteresseerd.
Olle wist niet wat hij moest doen. Terugpraten? Tegen een slang?
'Ik vroeg je wat,' snauwde de slang. 'Woon je in het paleis?'
'Iep,' knikte Olle.
'Aha,' zei de slang. 'Dan ken je vast de koning wel?'
'Iep,' zei Olle weer, en ditmaal schudde hij van nee.
'Je woont in het paleis, maar je kent de koning niet? Hoe kan dat nou?' vroeg Sszzzsz streng.
Het is merkwaardig hoe snel de meeste mensen zich aanpassen aan hun omstandigheden. Olle had nu die keer een klein, kreunend iep-geluidje gemaakt en de slang had hem nog steeds niet opgegeten. Ergens diep in zijn geest besloot Olle dat het al drie keer goed gegaan was, en dat het dus veilig was om met een betoverde slang te praten.
'Het paleis is heel groot,' zei hij. Zijn knieën knikten; een beetje huiverig was hij nog wel. 'Ik weet natuurlijk wel wie de koning is, maar ik heb hem nooit gesproken of zo.'
'Aha,' knikte Sszzzsz, 'nou ja, dat is goed genoeg... wat ik zo ontzettend graag weten wil, namelijk is: wat is die koning voor iemand? Is hij een beetje een goeie kerel?'
Hij dacht: als het antwoord nee is, dan kan ik met een gerust hart mijn opdracht uitvoeren. Dan gaat die koning er aan.

Toen waren we nog hartstikke klein

2010-10-02T03:07:00.006+02:00

'Nou, laat het maar eens horen, dat plan van jou,' zei Bob.
'We maken een geheime plek,' zei Deco. 'Een plek voor ons, die hij niet weet. Daar spreken we dan voortaan af.'
'Geheime hut?' vroeg Michael.
'Geheime hut,' knikte Deco.
'Is dat niet een beetje kinderachtig?' vroeg Bob. 'Straks wil je ook nog een club beginnen met een geheim wachtwoord of zoiets doms.'
'Nee joh,' lachte Deco haastig. Een club met een geheim wachtwoord, dat was nou precies zijn plan geweest. Maar dat ging hij nu natuurlijk niet meer zeggen.
'Tuurlijk niet,' zei Michael. 'Een Anti-Dave-Club, die hadden we vorig jaar. Toen waren we nog hartstikke klein, joh! Nu doen we zoiets niet meer. Of wel, Deco?'
'Nee,' zei Deco met een neppe grijns. 'We zijn toch geen kleuters? Ik bedoelde gewoon een geheim plekje, iets wat Dave niet weet. Om af te spreken, bijvoorbeeld. Na school, bijvoorbeeld. Dan zeggen we op het schoolplein: hee, zullen we straks afspreken je-weet-wel-waar? En dan kan Dave ons lekker niet vinden.'
'Okee dan.' Bob geloofde nooit dat Dave zo makkelijk voor de gek gehouden kon worden. Maar ach, dacht hij, hutten bouwen is altijd leuk, en het is mooi weer - waarom zou ik niet met Deco meedoen?
'Ik,' zei Michael geheimzinnig, 'En ik weet al een perfecte plek.'

Was ik maar een stomme slang

2010-09-29T11:21:00.003+02:00

En dat soort dingen was precies wat Sszzzsz dacht.
Als koning Ulfius een goeierik is, waarom zou ik hem dan doodbijten? Omdat de tovenaar het zegt? Maar als de tovenaar een goeie koning dood wil, is hij zelf natuurlijk een slechterik.
Moet ik doen wat een slechterik zegt? Als hij mijn baasje is?
Of moet ik doen wat ik zelf het beste vind?
Maar als de tovenaar mij niet betoverd had, dan kon ik niet eens iets vinden. Dan was ik altijd een stomme slang gebleven.

Moeilijk, moeilijk!

Ach, zuchtte Sszzzsz, was ik maar een stomme slang gebleven. Dan hoefde ik niet na te denken over dit soort ingewikkelde dingen.
Zo dacht hij dag na dag, en terwijl hij dacht ging de zomer voorbij. En ook de mooie dagen van de herfst. Het werd kouder en kouder.
Slangen kunnen daar niet tegen.
Ze hebben warme nodig, anders werken hun spieren niet.
En hun hersens trouwens ook niet.
De gedachten van Sszzzsz gingen trager en trager, en uiteindelijk werd hij wat hij had willen zijn: een stomme slang, die niet meer kon denken aan koningen en tovenaars en het verschil tussen goed en kwaad. Hij kon alleen nog maar slangendingen denken: over eten en slapen en in de zon liggen.
In de zon liggen ging niet meer. Er was geen zon.
Maar zijn slangenhersens vonden een andere oplossing: Olle's grote bladerhoop.

Handgranaat is eigenlijk een afkorting

2010-09-28T21:13:00.005+02:00

'Weet je wat wij zouden moeten hebben?' zei Deco.
'Ja,' bromde Michael, 'een handgranaat. Als hij dan weer komt zeuren dan: Boem! Weg Dave. Handige dingen hoor, handgranaten.'
'Daarom heten ze ook zo,' vertelde Bob. 'Dat weet bijna niemand, maar "Handgranaat" is eigenlijk een afkorting van "Handige granaat".'
'Echt waar?' vroeg Deco met grote ogen.
'Nee,' zei Bob, 'zelf verzonnen.'
'Kan het nog wel waar zijn,' merkte Michael op. 'Gewoon, dat het toevallig echt waar is wat je zelf verzonnen hebt.'
'Ja,' zei Bob, 'dat kan wel, maar dat is dus bijna nooit. Anders had ik wel hogere punten voor mijn topo-toetsen. Daar verzin ik alle antwoorden zelf en ze zijn nooit goed. Ja, één keer, toen we de provincie-hoofdsteden moesten doen. Toen was ik moe, dus ik kon niet goed verzinnen. Heb ik gewoon iedere hoofdstad de naam van de provincie gegeven. Hoofdstad van Limburg is Limburg, hoofdstad van Zuid-Holland is Zuid-Holland, enzovoort.'
'Ja,' zei Michael, 'dan heb je Utrecht en Groningen goed, natuurlijk.'
'Waarom zou dat eigenlijk zijn?' vroeg Deco zich af.
'Misschien waren de Utrechters en de Groningers ook een beetje moe,' bedacht Bob. 'Konden ze ook niet goed verzinnen.'
'Weet je wat eigenlijk ook een stomme plaatsnaam is?' vroeg Michael.
'Nee,' zei Deco. 'En dat wil ik ook niet weten want daar gaat het niet om. Het gaat om een manier om Dave uit de buurt te houden.'
'Handgranaat,' mompelde Michael.
'Kop dicht,' zei Deco. 'Luister liever naar mijn plan.'

Hij ruste in vrede, bla bla bla

2010-09-20T14:15:00.007+02:00

Szzzzsz had diep nagedacht. Zijn eerste gedachte was: hoe krijg ik die koning de pijp uit?
Dat was makkelijk genoeg. Het paleis had een paar kleine raampjes, waar geen mens doorheen paste; die kwamen uit in de kerkers. In de kerkers zaten gevangenen. Die zouden behoorlijk schrikken als er plotseling een grote slang hun cel binnenglijdt. Van de schrik gaan ze gillen. Een bewaker komt kijken wat er aan de hand is. Zodra hij de deur open doet, of een raampje, dan bijt je hem dood. Daarna kun je op je gemak de cel uit kruipen, en hup! Je bent in het paleis.
Je zoekt een veilig plaatsje, achter het keukenkastje bijvoorbeeld. Daar is het nog lekker warm ook. Je ligt daar lekker te soezen, en je luistert naar de gesprekken van de koks en de kamermeisjes.
Na een paar weken - of maanden, wat maakt het uit? - weet je waar de slaapkamer is. Je kruipt er heen door de zwijgende duisternis van de nacht. En even later... hap! Daar gaat de koning.
Hij ruste in vrede, bla bla bla, arme kerel, blablabla veel te jong gestorven...
Makkelijk zat.
Dat was hoe je het deed.
Daar had Sszzzssz moeten ophouden met denken.
Maar hij was dóórgegaan.
Hij was zich gaan afvragen waarom hij de koning zou vermoorden.
En elke moordenaar kan je vertellen: daar moet je niet over nadenken. Dan ga je twijfelen.
Waarom zou ik die koning vermoorden? Hij heeft mij niks gedaan. Misschien is het wel een hele aardige kerel.
Dat soort dingen ga je dan denken.

Meisjes en Marrokanen

2010-09-09T02:31:00.007+02:00

Die avond gingen de jongens naar de oude fabriek.
De meiden wilden niet mee.
'Nee,' zei Michael, 'meiden, dáár heb je wat aan als je een dief gaat vangen.' Ze liepen over de met gras begroeide rails. Vroeger had hier een klein treintje gereden, dat allerlei spullen naar de fabriek bracht. In de fabriek werden dan van die spullen weer andere spullen gemaakt en die gingen met het treintje weer weg. Heel eenvoudig.
'Wat maakten ze hier eigenlijk?' vroeg Bob.
'Geen idee,' antwoordde Deco ongeïnteresseerd. 'Dikke zwarte rookwolken, voornamelijk. Maakt het wat uit?'
'Nou ik vroeg me af wat een dief te zoeken heeft in een lege fabriek.'
'Duh,' zei Michael. 'Hij heeft er niks te zoeken. Hij komt niks halen, hij komt iets brengen. Hij gaat natuurlijk zijn buit verstoppen.'
Dat was slim bedacht! Bob en Deco waren er even stil van.
En in die stilte hoorden ze: 'Joehoe! Waar zijijijn jullie?'
Het was Kymbyrly, die zich bedacht had en toch mee op boevenjacht wilde.
'Nee,' zei Deco. 'Boevenjacht is niks voor meisjes.'
'Dat mag je niet zeggen, volgens mij,' zei Bob. 'Vanwege dat het discriminatie is.'
'Ach welnee man. Discriminatie is met Marrokanen en zo.'
'Oh,' zei Kymbyrly verontwaardigd, 'en waarom mogen Marrokanen wel discriminatie hebben, en ik niet?'
Michael knikte bedachtzaam. 'Meisjes hebben ook recht op discriminatie. Want als Marrokanen het wel krijgen, en meisjes niet, dan is dat óók weer discriminatie.'
'Ja,' zei Kymbyrly. 'Dan zijn wij twee keer de... eh...'
'De pineut,' hielp Michael.
'Ja, dat bedoel ik. Dan zijn wij dubbel de pineut.'
Dat wilde niemand op zijn geweten hebben. Er werd besloten dat Kymbyrly door Deco was gediscrimineerd. Hij moest sorry zeggen.
'Sorry.'
En ze mocht mee op boevenjacht.
Ze waren inmiddels aangekomen bij hun hut tussen de struiken. Ze kropen alle vier naar binnen, maakten het zich gemakkelijk en begonnen te wachten. Op hun dief. Die niet kwam. Uren- en urenlang niet. Zelfs niet toen het donker werd.

Jammer voor de slechteriken

2010-09-07T11:57:00.007+02:00

De meeste slangen zijn niet wat je noemt intelligent. Ze hebben niet bepaald veel aan hun kop, tenslotte. Ga ik in de zon liggen of ga ik een muis opeten? Of ga ik een dutje doen? Dat is alles, eigenlijk. Over andere dingen hoeft een slang niet na te denken. Dus wat moet een slang met hersens? Onhandige extra bagage is het, die de kop te zwaar maakt en de snelheid schaadt.

Voor de slechteriken van deze wereld is dat allemaal erg jammer. Sommige slangen kunnen met één beet van hun giftanden een volwassen kerel naar de andere wereld helpen. Wat zou het dan handig zijn, als je zo'n beest kon trainen! Vooral omdat ze zo een wonderlijke vorm hebben. Sommige slangen passen in een muizenhol. Anderen kunnen door een regenpijp kruipen. Er is geen huis waar een slang niet binnen kan komen.
Ze zijn dodelijk, ze zijn stiller dan een muis en ze kunnen overal binnendringen.
Voor een slechterik die, bijvoorbeeld, een koning wil vermoorden is een slang dus ideaal. Je hoeft alleen maar te zeggen van 'Hup slang, pak 'm!' en dan...
Dan...
Tja. Dan gaat de slang in de zon liggen. Of een muis opeten. Of een dutje doen.
Hij begrijpt gewoon de bedoeling niet.
Behalve als hij betoverd is.
Zoals Sszzzsz. Als je tegen hem zei: bijt de koning dood, dan begreep hij niet alleen wat je bedoelde, hij kon ook nog een plan verzinnen om het voor elkaar te krijgen.
Maar al die slimheid had ook een nadeel.

Duim omhoog.

2010-09-05T02:52:00.008+02:00

Deco vond er niks meer aan. 'Ik ga naar huis,' fluisterde hij. 'Ik geloof nooit dat er nog een dief komt, vannacht.'
'Goed werk,' zei Bob. 'Dieven komen altijd als je ze niet verwacht. Dus we lagen hier een beetje voor joker, want we verwachtten een dief. Maar nou jij er niet meer in gelooft, nóú komt-ie pas. Let maar eens op.'
Daar moest Deco even over nadenken. 'Hoe weet een dief nou of wij hem verwachten?' vroeg hij tenslotte.
'Daar hebben ze een zesde zintuig voor,' antwoordde Bob. 'Dieven zijn helderziend voor verwacht worden. Dus hij kan ieder moment komen.'
'Ik geloof er geen bal van,' mokte Deco.
Bob stak zijn duim omhoog. 'Ik steek mijn duim omhoog,' zei hij erbij, want Deco kon dat natuurlijk niet zien in het donker.
Kymbyrly knipte de zaklamp aan.
'Doe dat ding uit,' fluisterde Bob woest. ´Straks ziet-ie dat we hier zitten, en dan weet hij dat we ´m verwachten. Dan komt hij nooit.´
´Ik wou alleen maar laten zien dat je duim omhoog deed,´ legde ze uit.
´Dat hoeft niet,´ antwoordde Bob, ´want dat heb ik dus net gezegd.´
´Oh ja. Waarom deed je je duim eigenlijk omhoog?´
´Omdat Deco goed bezig is. Hij gelooft mij niet. Gelukkig maar! Nu verwacht hij dus geen dief. Dus de dief komt.´
´Oh ja,´ zei Kymbyrly vaagjes. Ze moest er even over nadenken.
Terwijl ze nadacht sloop er een duistere gedaante naar de deur van de fabriek toe.
De dief was gearriveerd.

Voor wie het boek gelezen heeft

2010-09-03T01:45:00.002+02:00

Degenen die, zoals ik hen al eerder heb aangeraden, het boek 'De Purperen Koningsmantel' hebben gelezen. weten natuurlijk al lang wie deze tovenaar is.
Inderdaad: de Grijze Reiziger.
Meer over hem kun je lezen in het boek: 'De Toren van de Tovenaar'.
Dat wil zeggen: als je het boek te pakken kunt krijgen. Dat is niet eenvoudig, want het is in geen enkele boekwinkel meer te koop.
Gelukkig zijn er nog bibliotheken waar ze het wél hebben.

Lichtgevende ogen

2010-09-01T11:17:00.009+02:00

Olle merkte het niet eens, dat de gang was ingestort. Hij hoorde het geruis, dat wel natuurlijk, maar hij lette er niet op.
Want hij keek recht in twee ogen.
En dat waren niet de ogen van zijn kabouter.
Bepaald niet.
De ogen glansden groenig in het duister. Een beetje zoals de ogen van een kat. Maar dit was geen kat; kattenogen geven geen licht, ze weerkaatsen alleen maar het licht dat er op valt. In een donker hol in het midden van de nacht is een kat net zo blind als jij en ik.
Het was een slang. Zijn naam was Sszzzsz (De namen van slangen zijn voor mensen erg moeilijk uit elkaar te houden: het verschil tussen bijvoorbeeld deze Sszzzsz, zijn moeder Hzsszzs en zijn zusje Zszs-Hsszs is voor ons niet te horen. Een uitzondering was zijn neef Fvvfvfhvv, wiens moeder een klein spraakgebrek had.)
Sszzzsz was geen gewone slang. Slangenogen geven geen licht, net zo min als die van een kat. 't Zijn geen koplampen. Slangen hebben geen koplampen nodig; ze jagen niet door te kijken maar door te ruiken, of eigenlijk: door de lucht te proeven met hun tong.
Het licht in Sszzzsz's was geen lampje; het was een toverlicht.
Toen ze nog jonge slangetjes waren, waren Sszzzsz en zijn zusje en zijn neef gevangen door een kwaadaardige magiër. Deze tovenaar had een eeuwenoude ruzie met koning Ulfius. Toevallig had de koning zelf, in zijn jonge jaren, heel aardig leren toveren. Goed genoeg om zichzelf tegen de meeste tover-aanvallen te beschermen.
Maar de zwarte magiër bleef het proberen. Om de zoveel tijd stuurde hij weer een vervloeking of een monster op de koning af. Ditmaal was het Sszzzsz.

zilver-glimmende kat

2010-08-31T19:18:00.005+02:00

Kymbyrly vond zichelf niet mooi. Alleen wanneer haar nagels vers gelakt waren, dan leek het nog ergens naar. Én als ze net naar de kapper geweest was. Daar ging ze elke drie weken heen, samen met haar moeder. Dan mochten ze op stoelen naast elkaar en dan werden ze tegelijkertijd geknipt. Ze kletsten met de kapsters en met elkaar, een gesprek voor vier personen. Kymbyrly mocht meepraten alsof ze eem groot mens was. Dat waren haar fijnste middagen. En voor haar moeder ook. Als Kymbyrly (of haar moeder) heel verdrietig was, gingen ze wel eens gewoon zo maar naar de kapper, terwijl de drie weken nog niet eens om waren.
Dan lakte Kymbyrly 's avonds haar nagels en dan vond ze zichzelf bijna net zo mooi als mama. En mama was prachtig mooi - dat moest, voor haar werk.
Maar Kymbyrly zag zichzelf maar al te vaak in de spiegel zonder nagellak. Of als haar haar niet goed zat.En dan was ze helemaal niet mooi, ook al trok ze haar allermooiste bloes aan. De wit met roze bloes met de zilver-glimmende kat erop. En de zilverglimmende laarsjes.
Nee, ze was niet mooi. Ze was ook niet geweldig en fantastisch, zoals Marit.
Wie zou haar nou leuk kunnen vinden?

Ze had geen idee dat er drie jongens uit de klas verliefd op haar waren. Bob, nog wel!
Kymbyrly was zelf op Bob, maar toen hij haar om verkering had gevraagd had ze nee gezegd.
Ze durfde geen ja.
Want Marit vond Bob stom.

Hoe dieper, hoe viezer

2010-08-30T04:18:00.007+02:00

En het was winter en alles wat nat was, was half bevroren. Even voor de duidelijkheid: de blaadjes waren dus nat.
Al snel deden Olle's vingers pijn van de kou en even later voelde hij ze niet meer.
Maar hij groef dapper door. Langzaam maar zeker ontstond er een soort holte in de geweldige bladerberg.
'Eh, kabouter,' zei Olle na een tijdje, 'ik weet niet of dit nou wel zo'n goed idee was. Hoe dieper ik graaf, hoe viezer het wordt. Ik kom ook allemaal regenwurmen tegen en zo. De blaadjes hier binnenin zijn half verrot. Zal ik maar ophouden?'
Maar de kabouter glimlachte hem bemoedigend toe: ga maar door.
Dus hij ging door.
De holte werd een hol, het hol werd een gang.
Opeens merkte Olle dat zijn vingers pijn deden. Er zat weer gevoel in! Na een tijdje waren ze zelfs niet koud meer.
Het was warm hier, binnen in de bladerberg. De winterkou kon niet door de dikke laag bladeren heen.
Bovendien, maar dat wist Olle niet, worden planten warmer als ze gaan rotten. Een heel klein beetje maar. De warmte van een enkel blaadje kun je met de fijnste thermometer nauwelijks meten.
Maar de warmte van honderden duizenden blaadjes bij elkaar, dat is net een kachel.
Olle kroop naar buiten om de kabouter op te halen. Nu zou zijn kleine vriendje kunnen rusten, in een warm bedje van bladeren, en dan kon zijn arme voet genezen.
Hij pakte de kabouter voorzichtig in zijn armen en droeg hem naar het binnenste van de berg. Daar legde hij hem voorzichtig te rusten. Word maar snel beter, kabouter!

Toen gebeurde er iets afschuwelijks. Met een verschrikkelijk geritsel stortte de gang in. De gang naar buiten.

Dat was ze allemaal niet

2010-08-30T03:26:00.005+02:00

'Wou je zeggen dat ik niet goed kan balletten?' Als Marit een tekenfilm was geweest, had je stoom uit haar oren zien komen. Zo kwaad was ze.
'Nee nee,' protesteerde Kymbyrly haastig, 'dat wou ik helemaal niet zeggen!' Inderdaad. Het was wel waar, maar Kymbyrly wilde dat niet zeggen. Anders zou Marit nooit meer vriendinnen met haar willen zijn. En ze wilde zo vreselijk graag dat Marit haar aardig vond. Marit was slim en mooi en geweldig.
Tenminste, dat vond Kymbyrly. Maar zo vreselijk slim was Marit eigenlijk niet. En mooi? Ach, het is maar wat je mooi vindt. Maar ze was zonder meer geweldig. Dat vond Marit zelf, en ze was er zo ongelooflijk van overtuigd dat Kymbyrly haar geloofde. En niet alleen Kymbyrly. De halve klas vond Marit helemaal fantastisch.
Als je zou vragen wat er dan zo goed was aan Marit, dan zouden ze bijvoorbeeld zeggen dat ze mooi was. Of grappig. Of goed in ballet. Of nog honderd andere dingen.
Maar ze was niet buitengewoon mooi. Een helemaal niet grappig. En niet bepaald goed in ballet. En die andere honderd dingen was ze ook allemaal niet.

Als je haar zelf had gevraagd of ze geweldig was, had ze je verbaasd aangekeken en gezegd: 'Maar natuurlijk!'
En als je dan had gevraagd wat er dan zo bijzonder aan haar was, had ze je nóg verbaasder aangekeken en gelachen: 'Ik ben maar heel gewoon, hoor!'
Ja maar Marit, ja maar Marit, iedereen is heel gewoon. En de meeste mensen vinden zichzelf helemaal niet zo geweldig.
Nou, vond Marit, dat is dan heel zielig voor al die mensen. Maar dat is dan hun probleem. Ik kan je vertellen: het leven is een stuk leuker als je jezelf geweldig vindt.
En daar had ze gelijk in.
Het is een leuke truc, als je het kunt.
En Marit kon het heel goed.
En Kymbyrly kon het helemaal niet.

Half in de maat?

2010-08-12T15:10:00.008+02:00

En nou kregen ze nog ruzie ook. Om de meest onbenullige reden.
Om een ijsje.
Het gebeurde op een warme zondagmiddag. Kymbyrly had haar zakgeld gekregen en ze was meteen naar Marit gelopen, want ze wilde trakteren op ijsjes.
Ze had net genoeg geld voor 1 waterijsje en 1 super-choco-slagroom-hoorn.
Ze nam zelf het waterijsje, en de super-choco-enzovoorts was voor Marit.
'Wat krijgen we nou?' vroeg Marit wantrouwig. 'Waarom geef je mij die grote choco?'
'We zijn toch vriendinnen?' antwoordde Kymbyrly.
'Ja,' zei Marit. 'En? Dus? Waarom krijg ik dan de choco?'
'Nou zeg,' zei Kymbyrly, 'ik probeer alleen maar aardig te zijn, hoor!'
Maar dat geloofde Marit niet. Zó aardig, dat zou ze zelf nooit doen. Dus Kymbyrly had er vast een bedoeling mee. Maar wat? Wacht eens even... 'Probeer je mij soms vet te mesten? Hè? Zo van: eet jij die grote choco maar, dan word je lekker dik en dan kun je niet meer balletten. Dat is het, hè? Je bent zeker bang dat ik net zo goed word als jij, en dat ik voortaan alles mag voordoen van de juf! Dat ik alle solo's mag dansen!'
'Nou jaaa!' zei Kymbyrly verontwaardigd. 'Denk je soms dat het leuk is, om altijd maar vooraan te moeten staan? Ik moet al die solo's uit m'n hoofd leren! Ik moet alles alleen doen, terwijl ik juist jouw vriendin wil zijn. Ik zou het liefste gewoon, net als jij, achterin staan en zo'n beetje half in de maat mee-hupsen.'
'Meehupsen?' krijste Marit. 'Half in de maat!?'

Oei, dacht Kymbyrly. Dat had ik beter niet kunnen zeggen.

Ballet

2010-08-10T16:12:00.005+02:00

Marit en Kymbyrly waren vriendinnen. Hele hele echte. Ze deden alles samen: ze zaten samen op ballet en bereidden samen hun spreekbeurten voor (over ballet) en keken samen tv (series met ballet erin). Ze liepen altijd samen naar school (onderweg deden ze elkaar balletpasjes voor) en ze kletsten voortdurend samen (over van alles en nog wat (ballet)).

Marit had een hekel aan Kymbyrly.
Kymbyrly had een hekel aan ballet.

Kymbyrly was veel beter in ballet dan Marit: ze moest op de les alles voordoen en bij het optreden aan het eind van de cursus moest ze een solo dansen. In haar eentje dus. Dat wilde ze allemaal niet, maar ze moest. Of eigenlijk: ze mocht - én ze durfde geen nee te zeggen.
Ze dacht: als ik nee zeg, dan weet Marit dat ik niet van ballet houd. En dan wil ze mijn vriendin niet meer zijn.
Tegelijkertijd dacht Marit: wat is die Kymbyrly toch een aanstelster, met haar zorgvuldig geknipte krullen en haar gelakte nagels en die stomme gilletjes die ze altijd laat horen als de jongens weer eens vieze woorden zeggen. En weet je wat vooral stom is? Dat ze altijd maar weer vooraan staat bij ballet en alles voor wil doen en zo. Anderen willen ook wel eens, hoor!
Maar dat zei ze allemaal niet, want dan wilde Kymbyrly haar vriendin niet meer zijn. En met wie moest ze anders de hele dag over ballet praten?
Het is lang niet altijd een lolletje, als je vriendinnen bent!

Een echt prinsessenbed heeft een dakje

2010-08-08T17:57:00.005+02:00

Het bed van Lenny was niet zomaar een bed. Het was een prinsessenbed. Een hemelbed, met goudgeverfde palen op de hoeken en gordijntjes tussen de palen. De gordijntjes konden dicht en dan lag je in een soort hut. Dan voelde je je helemaal warm en veilig en beschermd. Lenny deed graag de gordijntjes dicht als ze boos was, of verdrietig. Dan lag ze op haar rug en keek naar het plafond, en dan leek het net of de rest van de wereld niet bestond.
Dat kwam goed uit, want het lag altijd aan de rest van de wereld als Lenny boos was (of verdrietig).
Het was trouwens niet de bedoeling, dat ze naar het plafond kon kijken. Een echt prinsessenbed heeft een dakje, tenslotte. Een dakje van doek. Maar de vader van Lenny had het bed zelf gemaakt en hij was een beetje lui. Hij was heel handig, daar niet van. Hij kon hele mooie dingen maken. Maar hij maakte ze nooit helemaal áf.
Daardoor kon Lenny, als ze op haar rug op bed lag, gewoon het plafond zien en de barsten tellen.
Nou ja, de barsten tellen, dat kon ze niet écht, natuurlijk.
Daar waren er teveel voor.
Papa had de hele kamer in orde gemaakt, maar toen hij het plafond moest doen was hij tv gaan kijken.
'Dat plafond verven, dat heeft geen zin,' zei hij. 'Het moet helemaal opnieuw gestuukt, en dat red ik vandaag niet meer. Dat doe ik morgen. Ik vind namelijk, als je iets doet, dan moet je het ook meteen goed doen.'
Het was nu drie jaar geleden dat hij dat gezegd had en hij had het nog steeds niet goed gedaan. En ook niet slecht. Hij had het eigenlijk gewoon helemaal niet gedaan.
'Tja,' zei hij schouderophalend, 'nu kan het niet meer. Nu staat er een bed onder dus kan ik er niet meer bij. En als ik er niet bij kan, kan ik het ook niet goed doen.
Dus: wel barsten. En geen dakje.

Het einde van de bezem

2010-08-05T15:14:00.005+02:00

Maar dat deed ze niet.
Ze zei: 'Als u echt denkt dat dat het beste is, dan moet het maar, hè?'
Commandant Lodewijk knikte ernstig.
Hij bracht haar naar huis, in de grote rode ladderwagen, en daarna verdween hij. Zwaaiend met de bezem en loeiend met de sirene.
Later die nacht was er een brand in een papierfabriek. Lodewijk gooide de bezem in de brullende vlammen.
'Zie zo,' zei hij. 'Dat is dat. Uit dit vuur kan zelfs een behekste bezem niet ontsnappen!'
Hij wist wel niet veel van bezems, maar hij wist zo ongeveer alles van vuur. Er is dan ook geen enkele reden om aan zijn woorden te twijfelen.

Dus... geen nachtelijke avonturen meer voor Tante Heleen?
Ach, natuurlijk wel!
Anderhalve week later werd Tante Heleen midden in de nacht wakker, bibberend van de kou. Ze zat bovenop het dak van een bankgebouw. Het hoogste gebouw van de stad.
Het is niet moeilijk te raden wat er naast haar lag.
Inderdaad.
De stofzuiger.
Want een stofzuiger kan alles wat een bezem kan.
Meestal zelfs iets beter.

Als ik langs een brandend huis kom

2010-08-03T16:33:00.007+02:00

'Trouwens,' zei Lodewijk luchtigjes, 'wat doet u nog met zo'n ouderwetse bezem? Een stofzuiger is toch veel handiger?'
'Ach ja,' zei Tante Heleen, 'ik ben het nou eenmaal gewend, hè? Zo'n bezem. Ik ben al oud, hoor, en dan is het moeilijk om nog te veranderen.'
'Da's waar,' gaf Lodewijk toe. 'Aan de andere kant: ik heb thuis nog een ouwe stofzuiger liggen waar ik niks meer mee doe. Die kunt u zó van me krijgen. Probeer het eens, zou ik zeggen.'
Ze wilde eigenlijk helemaal geen stofzuiger, maar ze vond dat ze aardig moest zijn tegen de brandweerman die haar kwam redden dus ze zei: 'Goed. Dat is heel erg aardig en gul van u. Ik zal er vast heel blij mee zijn.'
De brandweermannen tilden haar de boom uit en zetten haar naast commandant Lodewijk. In de grote rode ladderwagen.

Met loeiende sirenes reden ze naar het Lodewijk's huis. De commandant haalde een oude stofzuiger van zolder.
'Ziezo,' zei hij. 'Wie wat bewaart, die heeft wat. En geef die rare ouwe bezem maar hier.'
'Wat gaat u daarmee doen dan?' vroeg Tante Heleen een beetje bezorgd. Ze had die bezem al zestig jaar; hij was nog van haar grootmoeder geweest.
Je gaat je toch aan zo'n ding hechten.
'Wegmaken,' zei Lodewijk keihard. 'Als ik binnenkort weer eens langs een brandend huis kom - en dat gebeurt mij regelmatig - dan gooi ik die bezem d'r in en dan is-ie voorgoed stuk en weg. Heeft niemand er meer last van.'
Tante Heleen kon wel janken.

Haha! Dat kan natuurlijk niet!

2010-08-03T15:25:00.005+02:00

Onderaan de berkenboom lag een bezem. Een ouderwetse takkenbezem, van het soort dat héél vroeger gebruikt werd, toen Tante Heleen nog jong was. Nu had niemand er meer een. Behalve Tante Heleen natuurlijk. Die deed er nog steeds haar huisje mee.
'Weet u,' zei brandweercommandant Lodewijk, 'als ik u weer eens van de kast moest halen, en ik zag onderaan de kast uw bezem liggen, dan dacht ik: Tja, zo'n bezem bewaart ze natuurlijk in een hoekje van de kamer. Tussen de kast en de muur. En als ze op de kast klimt, dan valt-ie om. Logisch.'
'Maar hier onderaan de boom? Wat is daar logisch aan? Ik zou bijna gaan denken dat u de bezem als polsstok gebruikt hebt. Een flinke aanloop, de bezemsteel tussen twee tegels en dan hup, springen maar. Haha! Dat kan natuurlijk niet!'
'Nee, haha,' lachte Tante Heleen. 'Dat kan niet, hè? Dan zou ik een hoogspring-kampioen moeten zijn, en dat ben ik niet. Ik ben al oud, hoor! Ja ja.'
'Of,' grinnikte Lodewijk, 'dat u er als een heks op rondvliegt. Haha! Dat kan al helemáál niet.'
'Nee,' zei Tante Heleen bleekjes. 'Haha,' voegde ze er vreugdeloos aan toe. 'Dat kan al helemáál niet hè?' Ze friemelde nerveus met haar vingers. Vliegen op haar oude bezem, dat was toevallig precies waar ze van gedroomd had vannacht. En niet alleen vannacht... elke keer dat ze op de kast belandde, had ze dezelfde droom gehad. Ze zou toch niet echt...?

Nou krijg ik vijf euro

2010-07-28T11:48:00.005+02:00

Commandant Lodewijk keek met ontzag naar de berkenboom. De stam was lang en recht en glad. Bovenin, tussen de blaadjes, zag hij nog net de voeten van Tante Heleen. Blote voeten, met rimpels en met vlekken van de ouderdom.
'Mevrouw Col!' riep Lodewijk. 'Bent u daar?'
'Zie je wel,' zei een brandweerman tegen zijn collega. 'Ik zei het toch. Ik zei dat het mevrouw Col zou zijn. Nou krijg ik vijf euro van je.' Want ze hadden erom gewed. En anderen hadden gewed om twee vijftig, en weer anderen om één euro, of om tien.
Ze hielden wel van een gokje, de brandweermannen.
'Ja,' riep Tante Heleen terug. 'Natuurlijk ben ik hier! Als ik hier weg kon komen, dan had ik jullie niet gebeld.'
Ach ja, dat was ook zo. De grote ladder werd uitgeschoven en commandant Lodewijk klom hoogstpersoonlijk naar boven.
'Zo,' zei hij terwijl hij op een tak ging zitten naast die waar Tante Heleen op zat. 'Weer aan de slaapwandel?
'Daar lijkt het wel op, hè?' zei Tante Heleen. 'Als ik wakker was geweest, was ik niet in een boom geklommen. Wat heb ik hier te zoeken, nietwaar?'
'Inderdaad. En nu we toch vragen aan het stellen zijn: Hoe bent u hier eigenlijk terechtgekomen? Ik zie nergens een ladder of zo iets."
Veelbetekenend keek hij naar beneden.

Is er ergens brand?

2010-07-27T10:09:00.006+02:00

'In een boom?' vroeg Lodewijk. Lodewijk was de brandweer-commandant en hij had al heel veel meegemaakt. Hij had oude dametjes gered uit brandende huizen. Hij had katten uit bomen geplukt. Hij had zelfs een keer een kat gered uit een brandend huis (maar dat was een speciaal geval want brandende huizen zijn verschrikkelijk gevaarlijk en een goede brandweerman waagt zijn leven niet voor een kat. Pech voor de poezen).
Maar nooit, nooit eerder had hij een oud dametje uit een boom geplukt. Zeker niet een oud dametje dat daar 's nachts, in haar slaap, in geklommen was.
Het wordt gekker en gekker, dacht Lodewijk. Maar goed, zo doe je nog eens wat nieuws op je ouwe dag.
'Mannen,' zei Lodewijk tegen zijn mannen, 'is er ergens brand?'
De mannen, die zaten te kaarten, keken niet eens op van hun spel. 'Vast wel,' zeiden ze. 'Maar niet hier in de stad, voor zover wij weten.'
'Dus de ladderwagen is vrij?'
'Ja Lodewijk,' zeiden de mannen. 'Zit er weer ergens een kat in een boom?'
'Nee, mannen. Er zit een oud vrouwtje in een boom.'
Wat?
Dat wilden ze zien, de mannen! Ze wilden allemaal mee.
Maar dat mocht niet. Er moest er één bij de telefoon blijven. Want stel dat er iemand brand krijgt! Die belt dan de brandweer, en als er dan niet wordt opgenomen - dat staat slordig, hoor! Dan bellen ze de volgende keer iemand anders, en wie weet hoeveel mooie branden er dan aan je neus voorbij gaan.
Één bij de telefoon dus.
De rest ging mee. Maar die pasten niet allemaal op één ladderwagen. Ze gingen met twee ladderwagens, drie bluswagens en een motorfiets.
Allemaal om naar Tante Heleen te kijken.

Is het weer zover?

2010-07-24T15:07:00.005+02:00

Tante Heleen werd wakker in een boomtop.
Oh hemeltjelief, dacht ze, ik heb weer eens gedroomd.
Ze keek om zich heen. Ze herkende de straat: gelukkig niet zo heel erg ver bij haar huis vandaan. Waarschijnlijk zou ze zelfs de muur van haar tuin kunnen zien, als er niet allemaal blaadjes in de weg zaten. Maar die zaten er wel, want ze zat midden in een boom en het was nog lang geen herfst.
Zo onderhand werd het ook tijd om naar beneden te kijken. Kon ze van hieruit terug naar de straat?
Nee.
Ze zat heel hoog en de stam was glad en recht.
Maar hoe was ze hier dan in geklommen?
Ze zuchtte. Het was verdorie ook altijd hetzelfde.
Hoofdschuddend pakte ze de telefoon uit de zak van haar nachtpon en belde de brandweer.
'Hallo,' zei een zware stem. 'Met de brandweer. Is het dringend? Staat u in lichterlaaie? Wordt uw vlees reeds door de brullende vlammen aangetast? Gaat heel uw hebben en houwen in rook op, terwijl uw bloedjes van kinderen...'
'Lodewijk,' zei Tante Heleen streng, 'klets geen onzin. Over dat soort dingen mag je geen grapjes maken, zeker niet als je van de brandweer bent.'
'Oh,' zei de brandweerstem. 'Ik hoor het al. Juffrouw Col aan de lijn. En? Is het weer zover? Zit u weer op de kast?'
Tante Heleen plukte peinzend een blaadje. 'Nee,' zei ze toen, 'Ik zit in een boom. In een berk, zo te zien.'
Daar was de brandweerstem even stil van.

Uit gewoonte

2010-07-22T11:57:00.004+02:00

Hoe meer hij naar Lenny keek, hoe leuker hij het vond om haar te zien. Het was een gewoonte geworden: als hij het schoolplein opkwam, altijd meteen even kijken waar Lenny was.
Hij deed het zonder erbij na te denken. De vraag waar het om begonnen was - of Lenny ermee door kon, of je niet voor gek stond als je zei dat je op haar was - die vraag was allang niet belangrijk meer. Sterker nog, Michael kon zich niet meer voorstellen dat er niemand verliefd op haar was. Echt verliefd, niet alleen maar voor de alsof, zoals hij zelf.
Na een poosje zocht hij Lenny zelfs buiten het schoolplein. Zodra hij buiten kwam keek hij meteen even of hij Lenny zag. Uit gewoonte. Hij zag haar nooit, want ze woonde niet bij hem in de buurt.
Maar er kwam een dag dat hij met een grote omweg naar huis fietste, zodat hij door haar straat kwam. Niet speciaal daarom, gewoon toevallig, maar nu hij er toch was keek hij meteen even of hij haar zag. Uit gewoonte.
Ze was er, toevallig, en ze glimlachte naar hem en haar neus kreeg weer die grappige krinkeltjes en Michael werd ook helemaal krinkelig van binnen.
Nog een vol uur lang was het warm en warrig en krinkelig in zijn buik en hij dacht steeds aan Lenny.
Kortom, hij was stokstapelsmoorverliefd. Dat is het gevaar, als je doet-alsof.

Een waarschuwing voor ons allemaal!

Allemaal grappige rimpeltjes

2010-07-21T09:34:00.008+02:00

Af en toe, tijdens de les, probeerde Michael naar Lenny te kijken. Dat was lastig, want ze zat schuin achter hem en niemand mocht het merken.
Hij wilde niet dat de anderen zouden denken dat hij verliefd op haar was. Dat was hij niet. Hij wilde best doen alsof, maar voordat hij deed-alsof wilde hij eerst zeker weten dat hij niet voor gek zou staan.
Die kans leek niet zo groot. Lenny had best een leuk gezicht, eigenlijk. Vooral als ze lachte.
In de pauzes kon hij haar beter bestuderen, dan hoefde hij zich niet steeds zo heel opvallend om te draaien. Dan kon hij gewoon in een hoekje gaan staan en kijken. Zogenaamd naar iedereen tegelijk, maar eigenlijk alleen maar naar Lenny.
Na een paar pauzes wist hij het zeker: ze had beslist een leuk gezicht als ze glimlachte. Ze kreeg dan allemaal grappige rimpeltjes bovenaan haar neus. Ja, daar kon je rustig naast lopen zonder dat je uitgelachen werd.
Wat ook meeviel: Lenny gedroeg zich in de pauzes ook niet stom. Ze ging niet als een debiel staan giechelen, zoals Kymbyrly en Yu en Simone. Ze ging gewoon spelen. Daarbij was ze aardig voor ongeveer iedereen, maar ze kon soms plotseling heel venijnig snauwen.
Tja, dacht Michael. Af en toe een snauw - is dat erg? Ze was in ieder geval geen watje. En een watje zijn, dat is een stuk erger dan af en toe een snauw.
Eigenlijk was alles aan Lenny wel leuk. Als je het zo bekeek was het best raar, dat er niemand verliefd op haar was.

Meer dan een jongen verdragen kan

2010-07-19T15:15:00.007+02:00

Deco wist het precies, wie er allemaal op wie was. En hij vond het heel geweldig van zichzelf, dat hij dat allemaal wist, dus hij vertelde er graag over. Dat was een beetje onhandig, want hij wist echt alles en hij wilde dus ook alles vertellen.
'Eerst was Bob op Nabila, maar Oktay zei dat Nabila een rare neus heeft dus nu is Bob op Kymbyrly. De sukkel; ik wist allang dat Oktay zelf op Nabila is. Hij zei dat alleen maar, dat van die neus, in de hoop dat Bob dan niet meer op Nabila zou zijn. En dat is dus gelukt.' Enzovoort enzovoort. Dat soort verhalen.
Het kostte Michael grote moeite om een duidelijk wie-is-op-wie-lijstje in zijn hoofd te krijgen, maar na een minuut of tien had hij het. Er waren drie jongens op Kymbyrly (die stomme naam was kennelijk geen probleem) en twee op Marit.
Er waren nog twee meisjes vrij: Lenny en Anne-Lizette.
Anne-Lizette viel natuurlijk af, want haar naam was bijna net zo stom als die van Kymbyrly. En ook stomme kleren: altijd roze jurkjes met strikken en roesjes.
Dat is meer dan een jongen verdragen kan.
Stel je voor, dat je daar naast loopt! Dan kon je net zo goed een bord vasthouden waarop stond Ik Heb Geen Smaak, Uitlachen AUB. Nee, sorry Anne-Lizette, maar er zijn grenzen.
Lenny dus. Of was er met Lenny ook iets mis? Dat er dáárom niemand op haar was?
Haar haren waren heel erg rood, dat wel, maar was dat lelijk? Michael kon zich niet herinneren dat hij ooit had gedacht: he bah, rooie haren.
Het was juist wel leuk, rood haar. Dat had niet iedereen. En wat zeldzaam is, is waardevol. Net als met postzegels.
Als je het zo bekeek, was dat rode haar juist een plusje waard.
Haar naam? Haar naam kon ermee door.
Kleren? T-shirt en spijkerbroek, net als een gewoon mens. Helemaal niet slecht, voor een meisje.
Verliefd worden op Lenny leek beslist een mogelijkheid. Hij zou de komende dagen eens wat extra op haar letten, om zeker te zijn van zijn zaak.

Iedereen op Marit

2010-07-17T15:19:00.007+02:00

'Ik ben zelf op Moniek,' zei Deco.
Aha, dacht Michael, dan kan ik maar beter niet op Moniek zijn. Anders krijg ik ruzie met Deco. Marit ook niet, want daar zijn Dave en Simon al op. Jammer hoor, want Marit is een mooie meid. Tenminste... dat zal toch haast wel? Anders waren Dave en Simon toch niet op haar?
Hoe wist je eigenlijk of iemand een mooie meid was?
En wat deed het er eigenlijk toe? Kon je verliefd worden op een lelijke meid? Vast wel. Anders was iederéén natuurlijk op Marit. En dat was voor de andere meisjes niet leuk. En voor de jongens ook niet, want er zat maar één Marit in de klas en wel elf jongens.
Aan de andere kant, je liep natuurlijk wel voor gek, met een lelijke meid. Waarschijnlijk zou iedereen je uitlachen.
Een mooie meid, moest het dus wezen.
Maar wanneer wás iemand een mooie meid? In zijn gedachten zette Michael de meisjes uit zijn klas op een rijtje. Maar hoe hij het ook probeerde, hij zag geen wezenlijke verschillen. Ja, Marit had donker haar en Kymbyrly blond, maar was donker mooier dan blond? En Kymbyrly had natuurlijk een achterlijke naam, maar dat was haar schuld niet. Dat lag aan haar ouders.
Trouwens, Simone had ook donker haar. Was die dan ook meteen mooi? Waren sproeten mooi? Was mager mooi?
Eigenlijk, bedacht Michael, zijn ze geen van allen erg mooi. En ook niet lelijk. Ze zijn gewoon wie ze zijn. Laat ik er dus maar één uitkiezen en er dan het beste van hopen.
Liefst iemand waar nog geen enkele jongen op is, dat scheelt gedoe.
'Zeg,' vroeg hij luchtigjes aan Deco, 'weet jij eigenlijk wie op wie is allemaal?'
Hij dacht: ik neem gewoon degene die overblijft.

Verliefdheid: enorm in de mode

2010-07-16T00:11:00.007+02:00

'Op wie ben jij?' vroeg Deco.
Michael haalde zijn schouders op. 'Zeg ik niet,' zei hij. Want hij wist het niet. En hij had het idee dat hij het wel hóórde te weten.
Verliefd, dat is als je de hele dag aan iemand moet denken. Nou - dat merk je dan toch? Je kunt niet de hele dag aan iemand denken zonder dat je het zelf in de gaten hebt.
Maar er was geen enkel meisje waar Michael de hele dag aan dacht. En ook geen waar hij maar één keer per dag aan dacht. Of één keer per week. Maand.
Waarschijnlijk was hij dus, gewoon, op niemand verliefd.
Maar dat durfde hij niet te zeggen. Verliefdheid was enorm in de mode. Alle jongens waren verliefd tegenwoordig, of in elk geval: ze zeiden dat ze het waren. De meisjes ook, maar daar was niks bijzonders aan. Die waren al vanaf de kleutergroep voortdurend verliefd. Die waren het gewend. Ze praatten er ook niet zoveel over als de jongens.
De jongens hadden het over weinig anders, de laatste paar weken.
Dave en Simon waren ermee begonnen, die hadden ruzie gekregen omdat ze allebei op Marit waren.
Dave en Simon waren de grootste jongens van de klas; Simon was een keer blijven zitten. Zij waren het sterkst en ook het stoerst, dus toen zij verliefd waren werden de andere jongens het ook. Anders hoorde je er niet echt bij.

Weet je wat, dacht Michael opeens. Ik zég gewoon dat ik op iemand ben. Het hoeft toch niet wáár te wezen?

Makkelijk zat.

Maar... Op wie?

Je eigen hersentjes

2010-07-13T14:45:00.005+02:00

Lenny ging er eens goed voor zitten. Eindelijk wat echte heksen-kennis! Daar was ze tenslotte voor gekomen; maar Tante Heleen deed altijd overal zo lang over. Ook nu weer: in plaats van gewoon de voorspelling uit de droom te verklaren, of in een glazen bol te kijken of wat dan ook, stond ze op van de tafel om een nieuwe kan aardbeien-limonade te gaan halen. Tergend traag schuifelde ze haar huisje in en begon onduidelijk te rommelen mat een aardewerken kan.
Nijdig zakte Lenny onderuit in de ligstoel en ze keek hoe de geit in de kersenboom probeerde te klauteren.
Ik laat die geit lekker klimmen, dacht Lenny. Ik zeg d'r lekker niks van, ook niet als-ie de takken eraf knabbelt. Dan heeft Tante volgend jaar lekker geen kersen. Mooi pech.
Natuurlijk was Lenny zelf degene die mooi pech had, want toen Tante Heleen eenmaal buiten kwam met de limonade moest ze eerst de geit uit de boom jagen. Dus ze had weer geen tijd voor Lenny haar droom.
Toen de geit eindelijk weer op de grond stond zei Tante Heleen: 'Dromen vertellen soms de waarheid. Maar niet over de toekomst. Ze komen uit je eigen hersentjes, nietwaar? Dus ze kunnen niks weten wat je eigen hersentjes niet al weten.
'Ze vertellen je iets over het enige waar ze echt iets van weten. Over je eigen hersentjes. Over wat je denkt, wat je hoopt, waar je bang voor bent.'
'Dus mijn droom betekent dat ik hoop dat Moniek weg zal gaan?' vroeg Lenny.
'Natuurlijk niet,' antwoordde Tante Heleen. 'Het kan ook zijn dat je bang bent dat ze weg zal gaan. Maar dat is alleen maar je eigen angst hoor. Het wil niet zeggen dat Moniek binnenkort echt weggaat.'

Maar dat deed Moniek dus wel.

Ik bedoel: een takkenbezem!

2010-07-12T13:30:00.005+02:00

'Ach liefje',' zei Tante Heleen. 'Hoe kan ik dat nou weten? Het is toch jouw vriendin? Jij kent haar beter dan ik, hè? Ja ja.'
'Jahaa,' zei Lenny ongeduldig, 'maar ik ben geen heks. En u wel. U weet alles van voorspellingen en zo. Dus u kunt ook wel zeggen wat mijn droom betekent.'
Tante Heleen glimlachte. 'Aha, zit het zo? Jij denkt natuurlijk aan dat boek over Elaine. Ja ja. Maar dat was geen toverboek, hè? Dat heb ik je toen ook uitgelegd.'
'Ja-haaa,' zei Lenny. Ze kreeg hier onderhand strontgenoeg van. Tante Heleen, met haar kromme neus en haar zwarte flodderjurk en haar grijze-vogelnestjes-haar - het was onmogelijk om er hekseriger uit te zien dan zij. Vooral niet als ze met de takkenbezem haar stoepje veegde. Ik bedoel: een takkenbezem! Kom op! Niemand leek zoveel op een heks, zelfs niet in een film over heksen, een film met speciale make-up mensen en speciale truc-mensen en stuntmensen en wat dan ook.
Tante Heleen had zelfs een pukkel op haar neus.
En ze liep altijd geheimzinnig te glimlachen, alsof ze iets wist wat jij niet wist en alsof ze je zomaar in een kikker kon veranderen.
Kom op! Ze had zelfs een zwarte kat.
En deze honderd procent heks-achtige oud-tante zou niet weten waar een droom over ging?
Ja, dag! Moest Lenny dat nou echt geloven?
'Ik ga weg,' dreigde Lenny. Ik ga weg en ik kom niet meer terug, als u me nou niet vertelt wat er gaat gebeuren.
Tante Heleen zuchtte. 'Goed dan,' zei ze, 'ik zal je zeggen wat ik ervan weet. Ja ja. Maar ik denk niet, dat je er blij mee zult zijn.'

Jij hoeft het alleen maar te snappen

2010-07-09T15:15:00.006+02:00

'Dat was Moniek,' zei Lenny met een sip stemmetje.
'Oh, Moniek,' knikte Tante Heleen. 'Dat is jouw beste vriendin, hè?'
'Samen met Anne-Lizette,' knikte Lenny.
'Jij had toch juist een hekel aan Anne-Lizette?'
'Jahaaa,'zei Lenny geërgerd. 'Ik bedoel ook niet dat Moniek en Anne-Lizette mijn beste vriendinnen zijn, want Anne-Lizette is hartstikke stom. Maar ze is wel de beste vriendin van Moniek. Net als ik.'
'Ingewikkeld, hoor,' vond Tante Heleen.
'Kun je wel zeggen,' bromde Lenny. 'Jij hoeft het alleen maar te snappen. Ik moet het ook nog doen, en bovendien nog leuk vinden allemaal. Als ze met z'n tweeën naar de ijsbaan gaan, moet ik zeggen van veel plezier jullie, ga maar fijn schaatsen samen. Terwijl ik eigenlijk hoop dat Anne-Lizette een been breekt. Of twee. Of drie.'
'Heeft ze drie benen?' vroeg Tante Heleen verwonderd.
'Neeheeee,' snauwde Lenny. 'Maar voor mijn part breekt ze er honderd want twee is lang niet erg genoeg.'
'Dat is niet aardig van je,'zei Tante Heleen. 'Nee. Maar daar gaat het nu niet om, hè? Het gaat over je droom. Je droom over Moniek.'
'Ja,' zei Lenny en plotseling leek ze helemaal niet meer boos, ze leek alleen maar een beetje bang en verdrietig. 'Wat denkt u, Tante? Zou mijn droom uitkomen? Zou Moniek weggaan?'

Het Moniek-konijn had geen bril

2010-07-07T13:55:00.010+02:00

'Het gekke is,' zei Lenny, 'dat de konijnen kinderen waren.'
'Dat is toch niet gek?' zei Tante Heleen. 'Konijnen krijgen ook kindertjes, hè? Anders zouden er geen nieuwe konijnen meer bij komen. Dus er zijn ook konijnenkinderen. Daar is vast een woord voor, zoals bij kalfjes of lammetjes. Maar dan anders, natuurlijk. Want het zijn konijnen, hè? Geen koeien of schapen. Ja ja. Dus er is vast een woord voor, voor een konijnenkindje, maar dat weet ik niet hoor.'
'Lamprei,' zei Lenny zonder erbij na te denken, want Martijn had gisteren een spreekbeurt over konijnen gehouden. 'Maar dat bedoel ik niet. Ik bedoel dat de konijnen échte kinderen waren, kinderen uit mijn klas. Dat is nou juist het rare. Want de broertjes, dat waren Martijn en Michael en Dave. En de meisjeskonijnen waren Moniek en Kymbyrly en ik. Maar je kon het nergens aan zien. Ik bedoel: Het Martijn-konijn had geen rubberlaarzen aan of zo. En het Moniek-konijn had geen bril. En ze hadden ook andere namen. Het Moniek-konijn heette geen Moniek maar Esmeralda. Dus ik kon onmogelijk weten wie wie was, maar ik wist het toch.'
'Ach ja,' zei Tante Heleen, 'zo gaat dat soms als je droomt, hè? Daar zou ik me maar niet druk over maken. Maar eh... wie was nou dat konijn dat ervandoor ging?'

Ja hoor! Reclame

2010-07-07T13:05:00.007+02:00

Meer over Michael kun je lezen in dit boek:

Alweer reclame!

2010-07-07T13:05:00.006+02:00

Wie goed oplet, kan in dit boek Tante Heleen voorbij zien komen

Wat? Alweer reclame?

2010-07-07T12:59:00.003+02:00

De personages uit dit boek komen in het verdwaalverhaal (nog) niet voor.

Waar werd je wakker?

2010-07-05T22:22:00.010+02:00

'Ik droomde dat ik een konijn was,' vertelde Lenny. 'Een babykonijntje met een mama en een hele hoop broertjes en zusjes. We lagen gezellig bij elkaar, diep in ons hol, maar één van mijn zusjes wilde naar buiten. Dat mocht helemaal niet: ze was nog veel te klein. Maar ze moest en ze zou. En buiten kwam ze de buizerd tegen en toen hebben we haar nooit meer gezien.' Ze wachtte even, of Tante Heleen iets zou gaan zeggen, maar Tante Heleen had haar aandacht ergens anders voor nodig. Ze zat met de poot van haar bril in haar oor te peuteren. Na een tijdje haalde ze de brillenpoot uit haar oor en bestudeerde tevreden het vettige bruine klontje, dat ze uit haar oor had verwijderd.
'Hebbes,' zei ze blij. 'Dat lucht op.'
En toen bleek dat ze toch naar Lenny geluisterd had, want ze vroeg: 'En? hoe ging het verder, die droom van je? Kwam dat zusje nog terug?'
'Nee, ik werd wakker.'
'Waar?'
'Hoezo: wáár?'
'Nou, waar je wakker werd natuurlijk. Onder je bed? Als in een konijnenholletje?'
'Nee, gewoon, in m'n bed.'
'Jaja. Nou, dat kan natuurlijk, hè? Dat is heel gewoon. Maar dan kan je droom nog best bijzonder zijn, hoor. Want het was een hele rare droom, hè? Tenminste, dat zei je. Waarom, eh... wat, eh... wat was er zo raar aan? Eigenlijk?'
Lenny haalde diep adem en begon te vertellen.

Ach ja, natuurlijk, ik viel dood!

2010-07-03T14:14:00.010+02:00

'Ik heb raar gedroomd,' zei Lenny-met-de-rooie-haren tegen Tante Heleen.
Tante Heleen glimlachte krakerig. 'Och lieve kind,' zei ze, 'maak je daar geen zorgen over. Ik droom zo vaak raar. Laatst nog: ik droomde dat ik droomde. En in de droom die ik droomde, droomde ik dat ik kon vliegen. En toen droomde ik dat ik wakker werd.
Als je wakker bent kun je niet vliegen, dus toen ik droomde dat ik wakker werd, viel ik onmiddellijk naar beneden. In mijn droom dus he, want in het echt viel ik helemaal niet dood natuurlijk. Anders had ik je dit niet kunnen vertellen. Behalve als dit een droom van jou zou zijn, maar dat is het niet want je bent wakker. En ik ook. Eh... waar was ik?'
'U viel dood,' ze Lenny gedwee.
'Ach ja, natuurlijk, ik viel dood. Wil je nog aardbeienlimonade?'
'Lekker.'
'Alsjeblieft.' Tante Heleen wachtte even of Lenny dankjewel zou zeggen, maar Lenny zei niks. Ze keek naar de geit die op een brandnetel stond te kauwen.
'Zou dat geen pijn doen?' vroeg ze zich af.
'Natuurlijk doet dat pijn,' antwoordde tante. 'Maar die geit van mij is geen watje, hoor. Waar was ik?
Oh ja, ik viel dood, hè? En toen werd ik een engel, zo één met vleugeltjes en een harp. Met die vleugels vloog ik terug omhoog om op een wolk te gaan zitten.
En toen werd ik écht wakker. En wat bleek? Ik was in mijn slaap op de kast geklommen en ik kon er niet meer af. Ik moest de brandweer bellen om me eraf te halen.´
Daar geloofde Lenny niks van. ´Oh ja,´ schamperde ze, ´hoe kon u nou bellen als u op de kast zat? Had u soms uw telefoon meegenomen, de kast op?´
´Er ligt een reservetelefoon op mijn kast,´ legde Tante Heleen uit. ´Want ik droom wel eens vaker.
En nou jij. Wat heb jij vannacht voor bijzondere droom gehad?´

Liever Eenpoot dan Nulkop

2010-07-01T12:49:00.009+02:00

'Het probleem is uw vader, hoogheid. Die heeft het ons ten strengste verboden om u naar buiten te laten. "Als jullie de prinsen laten lopen," zei-die, "dan gaat jullie kop eraf." En hij doet het echt hoor!
Dus u kunt nou wel zeggen van ik hak je been d'r af en dan heet je voortaan Éénpoot, maar ik persoonlijk wordt liever Éénpoot genoemd dan Nulkop, als u begrijpt wat ik bedoel.'
'Mijn broer Suwayd heb je ook laten lopen,' zei Aziz. 'Kun je die niet beter terughalen, meneertje Toekomstige Nulkop?'
'Jaja, die gaan we zeker terughalen, hoogheid, geen zorgen, die vinden we in een wip.'
Aziz keek de dikke wachter aan met een arrogant, ongelovig glimlachje. En oh-ja-sukkel-denk-je-dat-nou-echt soort van glimlachje.
De dikke wachter begon een beetje te zweten. 'Oh zeker, maakt u zich geen zorgen,' herhaalde hij, 'Uw broer is al zo goed als gevonden. Ik denk dat ik bijna wel zeker weet waar hij is, en... eh...'
'Je kletst maar wat,' zei Aziz bot. 'Niet alleen heb je geen idee waar mijn broer is, je weet niet eens hoe hij eruitziet.'
'Oh jawel,' zei de wachter haastig, 'natuurlijk, uw broer, die ken ik wel, tenminste eh, eh... Suwayd... is dat die dunne met die grote neus?'
'Nee,' zei Aziz koeltjes. 'Dat is Taadj.'
'Oh ja, dat dacht ik eigenlijk al,' brabbelde de wachter, 'Taadj, natuurlijk! En Suwayd, Suwayd dat is die, eh, die met die moedervlek boven zijn oog?'
'Dat is een van de achtendertig Ali's' grijnsde Aziz. 'Je kletst. Zonder mijn hulp vind je Suwayd nooit terug. Dus ik ga mee.'
'Goed dan,' zuchtte de wachter. 'Wat kan het mij ook schelen. Mijn kop zal ik toch wel verliezen, ben ik bang, en ik lig straks liever in mijn graf met twee poten dan met één...'

Ik wil geen prulletjes!

2010-06-29T15:10:00.006+02:00

De wachters keken elkaar aan met zogenaamd slimme knipoogjes.
'Jaja, hoogheid,' grijnsden ze. 'We begrijpen het wel! U wilt lekker de stad in, en dan lekkere zoete hapjes kopen van uw vader z'n zuur verdiende belastingcenten! Of misschien wel gouden prulletjes om aan een meisje te geven. Een meisje waar u verliefd op bent. Ja, we hebben u wel door hoor - zelf zijn we ook jong geweest!'
'Ik wil geen prulletjes!' brieste Aziz 'Ik wil mijn broer!'
'Da's nog geen reden om te gaan schreeuwen,' zei een dikke oude wachter. 'U heeft er honderdtweeëntwintig, me dunkt. Ik wou dat ik er zoveel had.'
'Waarom?' vroeg een jong wachtertje. 'Wat heb je aan hondertweeëntwintig broers?'
'Niks natuurlijk,' zei de oude, 'Ik zeg ook maar wat. De prins moet toch gerustgesteld worden, of niet?'
Maar Aziz was helemaal niet gerustgesteld door het gebabbel van de wachters. Met een woeste, snelle greep trok hij het zwaard van de zijde van het jonge wachtertje.
'We gaan nú op zoek naar mijn broer,' sprak hij onverzettelijk. 'Anders heet je voortaan Éénpoot, begrepen?'
Die taal begrepen de wachters maar al te goed.
'Wat u maar wilt, hoogheid,' bibberden ze. 'Maar er is nog een probleempje...'

Schapenkaas en kattenpies

2010-06-28T01:00:00.006+02:00

Suwayd had nog geen twintig meter gelopen toen er een oud wijf tegen hem opbotste. Haar wijde zwarte kleren roken naar schapenkaas en kattenpies, en niet zo'n beetje.
Suwayd ging meteen van zijn stokje.
Het vrouwtje schuifelde verder, langs de zonbeschenen paleismuur, zonder op of om te kijken. Ze liet de arme Suwayd zomaar liggen, nog steeds bewusteloos van de stank, midden op straat.
Dat wil zeggen...
Waar was Suwayd? De straat was leeg.
En de straat bleef leeg.
Na een half uurtje merkte Aziz dat zijn broer niet in het paleis was en meteen maakte hij zich grote zorgen.
'Waarom hebben jullie Prins Suwayd naar buiten gelaten, sukkels?' schreeuwde hij woest tegen de paleiswachters.
'Prins wie?' vroegen de wachters. 'Sinds wanneer hebben wij een prins Suwayd?'
Aziz keek hen vernietigend aan.
'Mee!' snauwde hij. 'Stelletje waardeloze nietsnutten! Onmiddellijk meekomen! We gaan mijn broer zoeken.'

Het eten van het Grote Konijn

2010-06-26T14:55:00.006+02:00

Het buikje van Esmeralda was nog niet geschikt voor grasjes, ze was daar nog veel te klein voor. Melk moest erin! Veel melk, om lekker groot en sterk te worden.
Van de grasjes kreeg ze buikpijn, en omdat ze nog niet helemaal áf was groeide de buikpijn erin. Haar hele leven bleef ze buikpijn houden, en daardoor at ze te weinig en bleef een mager scharminkeltje.
Vond ze niet erg.
Zie je wel, dacht ze, zie je wel dat ik het Grote Konijn ben!
Elf dagen oud ben ik, en nu al kan ik rennen en kijken en grasjes eten. Er is niets, wat ik niet kan.
Diep tevreden knabbelde zij. De grasjes waren vies maar de zon was heerlijk warm op haar babyvachtje en zij voelde zich werkelijke het Grote Konijn.
Kijk nou toch eens, dacht ze, de hele heide is voor mij alleen. Alle andere konijnen zijn binnen gebleven, omdat het onbeleefd is als je op het eten van het Grote Konijn gaat zitten. Zo hoort het!

Maar dat was niet de reden dat de andere konijnen nog in hun holletjes zaten.
Ze bleven veilig binnen uit angst. Uit angst voor de verschrikkelijke Buizerd, die bij dag door de lucht gluipt en sluipt en die niets lever eet dan een sappig konijntje. Behalve dan misschien een sappig Groot Konijn.

Lopen en rennen en grasjes eten

2010-06-22T10:24:00.007+02:00

Zonder vrees kroop Esmeralda, centimeter voor centimeter, naar de uitgang van het hol. Het ging steeds beter, steeds sneller. Nog voor ze buiten was, lukte het haar om op te staan. Heel wankel en wiebel - maar ze stond.
Haar pootjes waren d'r eigenlijk nog niet helemaal klaar voor, dus ze bogen krom en helemaal recht groeiden ze nooit meer. Maar Esmeralda vond dat niet erg. Zie je wel, dacht ze, ik kan het wel! Ik kan lopen. En dan kan ik natuurlijk ook rennen. En grasjes eten en mijn oogjes open doen. Ik kan alles! Het enige wat je nodig hebt is wilskracht. En een beetje oefening.
Ze pakte haar oogleden vast met beide pootjes en wurmde haar linker oogje open.
Makkelijk ging het niet, want haar oogje was er nog niet helemaal klaar voor. 'Ik kan het wél,' mompelde Esmeralda. 'Als ik maar wil.' En jawel, haar oogje ging open.
En plotseling werd de wereld geboren.
Zo prachtig! Zo verbazingwekkend!
De lucht was helder blauw en de heide was zo paars dat het haast pijn deed.Want het was augustus, en dan bloeit de heide paarser dan paars.
Alles was licht en kleur.
En alles is veel.
Teveel voor het onaffe oogje van Esmeralda. Het ging een beetje stuk - niet heel erg hoor, een beetje maar. Ze kon er nog wel mee kijken maar ze zag alles wazig tot het eind van haar dagen
Esmeralda vond dat niet erg. Ze ging heerlijk in het zonnetje zitten en knabbelde op een grasje.
En dat had ze beter niet kunnen doen.

Verwaande baby-bontjas

2010-06-21T00:50:00.007+02:00

'Wat ik ben?' snoof Esmeralda. 'Dat zal ik jullie eens vertellen. Ik zal jullie eens precies vertellen wat ik ben. Ik ben het Grote Konijn, ik ben het konijn dat in alle geschiedenisboekjes zal komen omdat ik zulke wonderbaarlijke dingen zal beleven en zulke roemruchte daden zal doen. Ik ben het konijn dat alle schoolkinderen straks uit hun hoofd moeten leren.'
'Ooooh,' zuchtten haar broertjes en zusjes, 'Is dat echt waar, ben jij dat, wat een eer! Wat een eer dat we naast jou mogen liggen bij dezelfde mama!'
'Niks eer,' zei Esmeralda snibbig. 'Denk maar niet dat ik hier nog lang blijf liggen. Ik ga de wijde wereld in! Ik vertrek, en als jullie ooit nog van me willen horen zullen jullie de krant moeten lezen want daar kom ik in.' En ze vertrok.
Toestanden! Lawaai! Gedoe! Alle broertjes en zusjes zetten het op een gillen. Sommigen riepen van 'denk maar niet dat we die krant gaan lezen, verwaande baby-bontjas!' Anderen zetten het op een huilen. De meesten riepen in paniek: 'Niet doen, Esmeralda! Je zit nog in je babyvachtje, er past nog geen gras in je buik, je moet nog melk! Je kunt maar nauwelijks lopen! Je oogjes zijn nog niet eens open!'
Maar Esmeralda ging.
Ze kroop moeizaam voort met haar buikje over de grond, afschuwelijk traag. Voortdurend stootte ze haar neusje, want ze zag niks.
O, dachten de broertjes en zusjes, o, wat moet dat worden op de grote heide buiten het hol? De grote heide waar Vos rondwaart, en waar de stille Buizerd en Uil door de lucht sluipen? Hoe moet ze dat overleven?

Slappe Melkmuiltjes

2010-06-18T15:12:00.005+02:00

Konijnen? Ach er zijn zoveel soorten konijnen! Grote en kleine konijnen, witte zwarte en bruine, levende en dooie, konijnen van hout en van pluusj en van vlees en bloed, wilde konijnen en tamme, tamme om mee te knuffelen en tamme voor in de pan...

En dan was er ook nog Esmeralda. Esmeralda was anders dan alle anderen, een klasse apart, het meest bijzondere konijn aller tijden.
Tenminste, dat vond ze zelf.
Ze werd geboren als een heel gewoon bruin konijntje, in een hol op de heide met drie broertjes en vier zusjes en één mama. Ook woonden er nog zesendertig ooms en tantes en vierentachtig neven en nichten, want het was een groot hol. Honderdnegenentwintig bruine konijntjes bij elkaar, gezellig met z'n allen op de heide
Elke avond kwamen ze samen naar buiten om te knabbelen aan de heideplantjes.
Behalve de broertjes en zusjes van Esmeralda, want die dronken nog melk.
'On-ge-loof-lijk!' foeterde Esmeralda, 'dat jullie nog steeds melk drinken. En maar lebberen, en maar hangen aan die moeder! Hoe kunnen jullie nou ooit zelfstandige konijnen worden? Hoe kunnen jullie ooit de wereld ingaan en roem en rijkdom krijgen? Jongens, jongens, hoe oud zijn jullie nou al wel niet?'
'Elf dagen,' zeiden ze schuchter. 'Net als jij, want jij bent onze zus.'
'Ik?' snoof Esmeralda misprijzend, 'ik? de zus van zulke slappe melk- muiltjes als jullie? Ik dácht het niet!'
De broertjes en zusjes schoven zenuwachtig heen en weer en kropen dicht tegen de mama aan. 'Wat ben je dan?' vroegen ze schuchter. Als je niet onze zus bent, wat ben je dan?

Donker en glibbers

2010-06-15T14:23:00.003+02:00

Het was koud hier, veel kouder dan buiten, en vochtig was het ook. Dat vond de baron allemaal niet erg. Buiten was het warm en dat was veel erger. Hij had een heel eind gelopen, kilometers en kilometers, en al zijn vette baronnenvlees had hij mee moeten slepen. Kilometers en kilometers. Stap voor stap. Door de felle zon.
Dus een beetje kou en duisternis waren meer dan welkom.
De gang liep steil naar beneden. Je moest goed uitkijken waar je liep, want soms was het opeens geen gang meer maar een trap. Soms waren er zijgangen of kamertjes of trapjes omhoog, maar Baron Roodschild bleef netjes rechtuit lopen. Steeds verder de diepte in.
Zijn door-gezweten baronnenkleren plakten koud aan zijn rug. Hij begon te huiveren. Het was niet leuk meer zo onderhand, en bovendien begon hij geluidjes te horen. Zachte geluiden van glibberdieren, die in het vochtige donker langs de muren en over de trappen gleden. Hij kon ze niet zien; waren ze groot of klein? Schuw of hongerig?
Nee, het was echt niet leuk meer zo onderhand.
Net toen hij besloten hgad om om te keren en die hele Toversmid verder maar te vergeten, zag hij een lichtje.
Hij was aangekomen bij de grot van de Toversmid

Donzige schoudertjes

2010-06-15T02:58:00.005+02:00

'Hier is het,' zei het konijn plechtig.
'Weet je 't zeker?' hijgde Baron Roodschild.
'Natuurlijk weet ik het zeker!' snauwde het konijn. 'Wat denk je dat ik ben? Één of andere debiele eekhoorn? Zo één die z'n eigen nootjes niet meer kan vinden? Nee, meneertje, ik ben een konijn! En niet zomaar een konijn, ik ben het aller-, aller-...' Ze stikte bijna in haar eigen woorden, zo woedend was ze. Ze keek alsof ze zó een boom doormidden kon stompen.
'Eh... inderdaad ja,' zei de baron, 'een konijn, dat ben je, en anders niks. Maar dit is zo'n rare plek voor een Toversmid.'
Esmeralda haalde haar donzige schoudertjes op. 'Toch is het hier,' zei ze. 'Graag of niet.'
Goed goed, deed de baron en hij klauterde langzaam het hol in. Naar beneden.
'Hee!' riep Esmeralda verontwaardigd, 'kan er geen bedankje meer af?'
De baron krabde zich achter de oren. 'Jij wilde mij toch juist bedanken? Vanwege dat gedoe met die vos? Daarom bracht je me nou juist hierheen!'
'Ja,' zei Esmeralda met een lief stemmetje, 'maar ik zou zo graag een paar robijnen, of smaragden...' Ze wees met een zielig pootje naar de derde zak van de Baron.
'Niks ervan,' zei Baron Roodschild, en hij verdween het gat in.
De onderaardse duisternis tegemoet.

De koninklijke eendjes

2010-05-27T01:21:00.004+02:00

De koning vond het maar niks.
'Drie boterhammetjes?' gromde hij. 'Drie boterhammetjes met jam? Even voor de zekerheid...' Hij stak drie vingers omhoog. "Zoveel boterhammetjes dus?'
Pjum de lakei knikte bevend.
'En de rest?' bulderde de koning, 'Waar is de rest? Dit is een paleis, drommels nog aan toe! Een paleis! Wie heeft er nou ooit gehoord van een paleis zonder boterhammen? Waar is de rest, vraag ik je?' Onrustbarend paars was de koning, en zijn ogen leken wel gloeiende kooltjes. De arme Pjum zag in gedachten zijn eigen hoofd over het koninklijke plein rollen.
Hij viel op zijn knieën en smeekte: 'Genade, majesteit! Ik kan er niets aan doen! Uw vrouw heeft ze op gegeten, ik bedoel hare majesteit de koningin heeft al het brood...'
'Wat!?' ontplofte de koning. Wat zijn dat voor een leugens? Hoe kan de koningin al het brood in een heel paleis opeten?'
'Neenee, majesteit,' beefde Pjum, 'niet alles, alleen de koninklijke broodjes. En de fijne vleesjes en zo.'
'En de rest?'
'Welke rest?'
'Er is toch wel meer brood hier? Wat eten mijn lakeien anders?'
'Oh, op die manier. Ja. Ja, er is natuurlijk ook lakeienbrood.'
'En waar is dat gebleven?'
'Eh... in de lakeien, majesteit. En de rest is aan de vogeltjes gevoerd. Aan de eendjes in de hofvijver.'
De koning werd nu kalm. Heel, heel kalm. Pjum beefde nog harder dan eerst.
'Juist,' zei de koning. 'De eendjes. Hm. De koninklijke eendjes in de hofvijver. Zo, zo. Weet je wat jij gaat doen?'

Fabelachtige deegroller-techniek

2010-05-19T11:41:00.004+02:00

Oude Mie keek wantrouwig naar de bezwete lakei.
'Wie ben jij?' vroeg ze schel.
'Ik ben Pjum, u weet wel.'
Oude Mie keek haar ogen tot spleetjes. 'Ik heb jou nooit eerder gezien,' zei ze na een poosje. 'En ik ken alle lakeien hier.'
Tja... wat moest Pjum daarop zeggen? Het enige juiste antwoord zou zijn: 'dat kan kloppen, want ik lig elke dag de hele dag in mijn nest' maar dat zou alleen maar meer problemen veroorzaken. Hij murmelde maar zo'n beetje van tja en hum en ik ben toch heus een lakei, maar de huishoudster liep naar het aanrecht en pakte de allergrootste deegroller die er lag.
Dreigend kwam ze op Pjum af. 'Een lilleke inbreker' krijste ze. 'Dát ben je!'
Het zag er potsierlijk uit, dat oude mensje met die enorme roller. Pjum kon bijna zijn lachen niet houden, maar klats daar had hij een mep te pakken. Oude Mie hanteerde de deegroller op fabelachtige wijze.
Ra-zend-snel.
Klats, klats, kedoef!
Al snel lag Pjum kermend op de grond. 'Help!' gilde hij, 'help, hou op, ik zal alles bekennen!' Hij vertelde alles van het grote papier en het lekkere luie bed en langzaam hield de huishoudster op met slaan.
Het werd stil in de keuken, afgezien van Pjum's gekreun.
De huishoudster dacht na.
De huishoudster pakte een papiertje en een potlood en begon te krabbelen.
'W... wat doet u?' vroeg Pjum.
'Ik reken,' kraste Oude Mie kortaf.
En dat deed ze ook.
Ze berekende hoeveel dagen Pjum in zijn bed had gelegen in plaats van te werken.
Daarna berekende ze hoeveel vakantie-dagen een lakei per jaar kreeg.
'Goed nieuws,' grinnikte ze uiteindelijk. 'Je hebt al je vakantie-dagen voor de komende 38 jaar opgemaakt. Hoe oud ben je?'
'N... negenentwintig...'stamelde Pjum.
'Mooi,' zei Oude Mie. 'Dat wil zeggen dat we gelijk staan als jij hier blijft werken tot je 67e. En nooit ook maar een half dagje vakantie. Begrepen?'
'Maar,' probeerde Pjum, 'maar... maar...' Helaas had hij geen enkel idee wat hij na 'maar' nog zou kunnen zeggen.

Dus als je ooit naar het paleis van de koning gaat, en je ziet daar een stik-chagrijnige, overwerkte lakei, die eruitziet alsof hij al tien jaar geen half dagje vakantie heeft gehad - dan is dat waarschijnlijk Pjum.

Geen naam, wel gaten

2010-05-19T02:11:00.006+02:00

De huishoudster had een ander handschrift. Een heel ander handschrift dan de hoofdlakei. Rond en vloeiend, met hartjes op de I in plaats van punten.
En hoe netjes Pjum het ook probeerde, hij slaagde er niet in om het na te maken.
Je kon meteen zien dat er gerotzooid was, met het grote papier in de keuken. Het zweet brak Pjum uit, en hij gumde uit wat hij geschreven had, maar daar had hij natuurlijk niets aan. Want nu stond er een grote lege vlek op het papier, en om die leegte in te vullen moest hij het handschrift van Oude Mie nadoen. En dat kon hij dus niet.
Een tijdje stond hij besluiteloos naar de lege plek te kijken.
Hoe moest hij nou...
Ach natuurlijk, dacht hij, dat ik daar niet metéén op gekomen ben! Domme ik, de oplossing ligt zo voor de hand. Hij rende naar zijn kamer om een schaar te halen, en een potje lijm.
Heel voorzichtig knipte hij een 'P' uit het grote papier, de P van het kamermeisje Plien. Naarna knipte hij de 'j' uit kokkin Lykje, de 'u' uit lakei Sinus en een 'm' uit Simmert de tuinman. Heel voorzichtig plakte hij de letters achter elkaar en kijk eens aan, daar stond 'Pjum', keurig netjes.
Hij deed nog een stapje achteruit, om tevreden naar zijn werk te kunnen kijken, en toen pas bedacht hij zich dat hij vier gaten in het gaten papier had geknipt. Vier overduidelijke gaten. geschrokken probeerde hij zijn fout te herstellen, maar hij was zo in paniek dat hij weer aan het gummen sloeg en toen had hij geen naam meer, maar nog steeds wel gaten in het papier. Hij begon te gummen, te krassen, te knippen, te plakken en te schrijven, en alles werd erger en erger. Toen de ochtendzon door het keukenraampje viel was hij nog steeds aan het stuntelen met wat er over was van het grote papier.
Toen kwam Oude Mie de keuken binnen.

Laat die man lekker niezen

2010-05-15T03:00:00.006+02:00

Een ramp! Een verschrikkelijke, afschuwelijke ramp! De hoofdlakei werd verkouden.
Nou en? dacht Pjum in het begin. Laat die man lekker niezen, als hij daar plezier in heeft. Wat heb ik daar mee te maken?
Maar de verkoudheid werd erger en erger, de niezen daverden door het paleis. Zo vreselijk hard dat de pannen in de keuken ervan rammelden. Één keer vloog er zelfs een heel raam naar buiten. HATSJIE-krak-vieoewww, finaal uit de sponning geblazen. Recht de tuin in, waar het rinkelend neerkwam in een oude bladerhoop. Daar viel het in scherven; één van die scherven sprong recht in het hart van een grote slang, en zo werd het leven gered van een jongetje en zijn kabouter. Maar dat is een ander verhaal.
De niezen van de hoofdlakei galmden door de gangen, deden de gordijnen bollen en kaatsten heen en weer door de kapel, zodat de pastoor in de war kwam en per ongeluk drie keer opnieuw begon aan de preek. Bij de derde keer viel al het kerkvolk in slaap, maar HATSJOE daar kwam weer een nies en ze zaten meteen weer recht overeind.
Ook Pjum werd door het gruwelijke gedreun uit zijn slaap gehouden. en lag in het holst van de dag urenlang wakker.
Het niezen klonk zelfs in de troonzaal, waar de koning juist in gesprek was met de Vizier van het Zuiden. Ze konden elkaar toch al moeilijk verstaan, die twee, want de vizier sliste dat het een aard had, maar met dat genies erdoorheen kwam er van het belangrijke gesprek niets meer terecht.
'Zo gaat het niet langer,' zei de koning tegen de hoofdlakei. 'Ga maar naar huis tot je beter bent.'
'Ik ben al dhuis, majesdeid,' snotterde de lakei. 'Ik woon in hed baleis, namelijk.'
'Verrek,' zei de koning, 'is dat zo? Was me nooit opgevallen. Nou ja, ga dan maar naar je oude moedertje. Die heb je toch wel, hoop ik?'
Ja hoor, de hoofdlakei had een oude moedertje. Daar ging hij heen, en toen kwam er een vervanger. Vervangster. Oude Mie, de huishoudster.
En nu had Pjum een probleem.

Welverdiende rust

2010-05-13T14:03:00.006+02:00

Er kon geen enkele twijfel aan zijn: niet één van de lakeien was zo lui als Pjum. Je kon het hele paleis drie keer ondersteboven keren en binnenstebuiten erbij: nergens zou je een ergere luiwammes vinden. Zelfs Labbel, de knecht van de tuinman, die de hele dag op zijn kont zat onder het afdakje en kaartte met de tuinman en de keldermeester, deed nog wel iets.
Namelijk: kaarten. En stiekem de wijn uit de koninklijke kelders opzuipen.
Dat is niet veel, maar het is heel wat meer dan wat Pjum deed. Die lag op bed en sliep van de vroege ochtend tot in het holst van de nacht. Alleen als de nacht op zijn allerdonkerst was, kwam hij even naar buiten. Dan sloop hij naar de keuken, waar het werk-rooster hing. Dat was een groot vel papier, waarop de Hoofdlakei schreef wie er wat moest doen elke dag. De koning had honderden lakeien, dus niemand kon het allemaal bijhouden als dat grote papier er niet was.
Nu kon Pjum, toevallig, heel precies het handschrift van de Hoofdlakei nadoen.
Hij sloeg aan het gummen en schrijven en veranderen, totdat het net leek alsof hij zich de afgelopen maand helemaal te pletter had gewerkt en nu eens één dagje mocht genieten van zijn welverdiende rust. Dat deed hij elke nacht opnieuw, zodat het elke dag net leek alsof hij juist die dag vakantie had.
Elke dag vakantie!
Ja, Pjum had het goed voor elkaar.
Na zijn sluwe gummen laadde hij een dienblad vol met de heerlijkste hapjes die hij in de hele koninklijke keuken vinden kon en sloop weer naar boven. Op zijn kamertje vrat hij zich vol en daarna stapte hij weer in zijn bed, dat warempel nog warm was want hij was er hooguit twintig minuutjes uit geweest, alles bij elkaar.
Niemand merkte het, dat er ergens in een kamertje een lakei was die helemaal niets deed. Pjum vond het wel best. Hij vond dat hij een schitterend baantje had.
Maar er kwam natuurlijk een dag, dat er aan zijn luie leventje een einde kwam.

Niet, zeg ik je!

2010-05-06T14:37:00.007+02:00

'Hoe kan dat nou?' foeterde de koning. 'Hoe kan het ontbijt nou op zijn? We wonen hier in een paleis, toch zeker? We hebben toch kelders en voorraden en zo? Als het goed is moeten we maanden vooruit kunnen. Of stel je voor dat de Sultan van het Zuiden opeens op de stoep staat. Moeten we dan zeggen: sorry, maar we hebben niks lekkers in huis? Wat een afgang zou dat zijn! Neenee, beste lakei, het ontbijt is niet op. Niet, zeg ik je! Dat beslis ik. Bij deze. En ik ben de koning dus wat ik beslis, dat ís zo. Als je goed zoekt is er heus nog wel ontbijt. Aan het werk, vent!'
De lakei ging aan het werk. Hij zocht en zocht, hij zocht zich het schompes, maar alles fijne vleesjes en kaasjes waren al verorberd door de vraatzuchtige koningin.
Er waren alleen nog de mindere kaasjes. En pekelvlees. Daar durfde de lakei niet mee aan te komen.
Jam! dacht hij opeens. Jam hebben we nog zat!
En zo was het ook. Maar er was geen brood. Omdat het al zo laat was, had iedereen al ontbeten. Het brood dat niet op was gegaan, was aan de vogeltjes gevoerd.
Er stond in de keuken nog één enkel bordje, met een theedoek erover. Daaronder lagen drie boterhammetjes, van het grofste roggebrood. Die waren eigenlijk voor Olle, het zoontje van de knecht van de tuinman. Olle moest elke dag in de tuin werken, en wel zo hard dat hij 's morgens niet eens tijd had om te ontbijten.
't Is wel sneu, dacht de lakei. Als ik deze boterhammetjes meeneem, dan heeft Olle niks meer. Maar als ik ze niet meeneem, heeft de koning niks.
En de koning kun je beter niet boos maken.
Jammer voor Olle!
De lakei griste de drie boterhammetjes van het bord en holde naar de eetkamer.

Op? Op!

2010-05-06T03:00:00.008+02:00

'Je moeder is ziek, ben ik bang,' zei koning Ulfius. 'Ze komt niet ontbijten vandaag.'
'Dat had ze dan wel eerder mogen zeggen,' monkelde Elaine. 'Nou hebben we drie kwartier voor niks zitten wachten.'
'Nou ja,' zei de koning, 'laten we maar gauw beginnen. Ik had verdorie al lang aan het regeren moeten zijn.' Hij klapte in zijn handen en er kwam een lakei binnen met een groot, leeg dienblad.
De koning keek ernaar.
De lakei keek er ook naar.
De koning en de lakei keken elkaar aan.
'Zie jij wat ik zie?' vroeg de koning.
'Nee sire,' antwoordde de koning, 'want ik zie u en u ziet mij. En wij zijn twee heel verschillende dingen.'
'Ja, gelukkig wel, zeg,' glimlachte de koning.
'Hoezo?' vroeg de lakei een beetje beledigd. 'Lijkt het u dan zo verschrikkelijk om mij te zijn?'
'Nou, neu,' suste de koning, 'maar als ik een lakei was, dan deden de mensen niet meer wat ik zei, he? En dat regeert zo lastig.'
'Ik heb honger,' zei Elaine. 'Waar blijft het ontbijt?'
'Dat wilde ik eigenlijk ook vragen,' knikte de koning. 'Waar blijft het ontbijt? Normaal gesproken staat het op jouw dienblad. Maar nu niet. Waar is het?'
'Het is op, sire.'
'Nou moet je me niet voor de gek houden,' bromde de koning. 'Het staat er helemaal niet op. Er staat niks op. Dat is nou juist het probleem.'
'Het staat nergens op,' zei de lakei, 'het is op.'
'Op?' vroeg de koning ontzet.
Op, knikte de lakei. Helemaal op.

Als je maar lang genoeg dóóreet

2010-05-05T02:05:00.004+02:00

Het ontbijt werd gebracht, een waanzinnig luxe ontbijt met niet alleen de allerfijnste kaasjes en vleesjes, maar met taartjes en bonbons en vier soorten vruchtensap, hoewel het winter was en er nergens vruchten groeiden. De koningin nipte eens van dit en knabbelde zachtjes aan dat, heel deftig, zonder te schrokken, smakken of slurpen. Maar hoe rustig en beschaafd ze ook at - als je maar lang genoeg dóóreet komt ook aan het grootste ontbijt een einde.
Na anderhalf uur van vastberaden smikkelen was er geen kruimeltje meer te vinden in de koninklijke slaapkamer.
De koningin zonk tevreden achterover in de kussen en trok de dekens tot haar kin. Ze draaide een beetje naar links en een beetje naar rechts, net zo lang tot ze lekker lag, en ze sloot haar ogen voor een kort slaapje. Want een dutje om negen uur 's morgens, dat breekt de dag zo lekker.
Juist op dat moment kwam de koning de kamer binnen.
'Eh... popje?' vroeg hij voorzichtig. 'Ben je wakker?'
'Nee,' zei de koningin. 'Eh, ik bedoel: ik hoor je niet want ik slaap. En het lijkt misschien alsof ik nu iets zeg, maar eh eh ik eh ik praat in mijn slaap.'
'Juist ja,' zei de koning. 'Ik wilde eigenlijk vragen of je zometeen kwam ontbijten. Elaine en ik zitten al drie kwartier te wachten en we krijgen een beetje honger zo onderhand.'
Met een tragisch gezicht hees hare majesteit zich overeind.
'Eten!' riep ze wanhopig. 'Is dat dan het enige waar jullie aan denken? Ik ben ziek! Zie je dat niet? Je eigen vrouw, haar eigen moeder ligt doodziek in bed, maar meneer en zijn dochter kunnen niks anders verzinnen dan likkebaardend naar hun ontbijtbordjes te gaan zitten staren! Ik zou er kótsmisselijk van worden als ik niet al ziek was. Maar dat ben ik wel. Jullie ontbijten maar zonder mij.'
En dat deden ze.

Liggen kan ook

2010-04-27T01:44:00.006+02:00

De koningin was altijd moe. Niet alleen 's avonds, als ze naar bed ging, maar ook 's morgens bij het opstaan.
'Dat is toch niet normaal?' zei ze tegen de dokter. 'Of ik mijn bed nu in ga, of juist eruit, ik val om van de slaap.'
'Hmmm,' zei de dokter, 'en als u ligt? Erin? In uw bed?'
'Ja, nee, dan val ik natuurlijk niet om,' zei de koningin. 'Want dan lig ik al.'
'Juist,' zei de dokter. 'Het is mij helemaal duidelijk. Omvallen bij het naar bed gaan, nietwaar? De oplossing is eenvoudig: u mag niet meer naar bed gaan. En ook omvallen bij het opstaan, zei u, dus: niet meer opstaan. Gewoon wakker blijven, dag en nacht, dan is het snel weer over.'
'Dat vind ik niks,' pruilde de koningin. 'Kan ik niet gewoon in bed blijven liggen? Dag en nacht?'
'Nee, majesteit. Dat helpt niks.'
Maar de majesteit keek hem aan met een verontrustende blik in de ogen. Een ik-heb-vandaag-al-twee-dokters-laten-onthoofden-en-een-derde-kan-er-ook-nog-wel-bij soort van blik, en de dokter zei haastig: 'Oh sorry, ik zei het verkeerd, ik bedoel natuurlijk: blijven liggen helpt uitstekend.'
'Zoiets dacht ik al,' knorde de koningin tevreden, en ze stapte in bed en trok de dekens op tot haar kin.
'En dan nu graag een ontbijt op bed!' beval ze.

niet zo'n luisterding

2010-04-24T00:22:00.006+02:00

Dokter Knieve was zo scherp en zo hard als een mes. Hij leek helemaal niet op een dokter: geen geleerde priem-oogjes, geen dure dokterskleren, geen kistje met kruiden, zalfjes en verband. Ook niet zo'n luisterding voor in je oren en geen witte jas, maar dat had geen enkele dokter in die tijd. Ze hadden een voorschoot over hun nette pak, zo'n leren schort, meestal vol roestbruine vlekken. Bloedvlekken.
En in plaats van een luisterding: een zaag. Want vroeger luisterden dokters niet naar je hoest; ze zaagden gewoon je been eraf.
Wat heel fijn was, als je been ziek was. Maar tegen de hoest hielp het niet.
Dokter Knieve had geen schort en geen zaag.
Dat wil zeggen: hij had ze wel, maar hij gebruikte ze alleen op het moment dat hij ze werkelijk nodig had. Als er wat te zagen viel.
Dan zag je, dat hij een dokter was. En wat voor één!
Zijn staalblauwe ogen zagen meteen wat er aan de hand was. Dan klapte hij in zijn handen, en meteen verscheen er een knecht met de schort en de zaag. Dokter Knieve deed zijn schort aan, nam zijn zaag ter hand en voor de patiënt wist wat hem overkwam, lag zijn been er al af. Hij had nog niks gevoeld, de patiënt, en hup daar had hij zijn been in zijn armen. En dokter Knieve verbond het stompje. Vakkundig, want Dokter Knieve was de beste dokter ter wereld. Niet alleen als het aankwam op benen zagen, maar gewoon: in alles de beste.

Die hele speciale kabouter-glimlach

2010-04-21T00:18:00.004+02:00

Wanhopig keek Olle zijn kabouter aan. De kabouter glimlachte.
Iedereen die wel eens een kabouter gesproken heeft, weet dat kabouters een hele speciale glimlach hebben. Een glimlach die betekent: maak je geen zorgen, vriend, ik ben er ook nog... en ik kan toveren! Ik hoef maar met mijn vingers te knippen en dan staat hier meteen een heel leger van kabouters, of van pluizige bosdiertjes, en die klaren jouw klusje in minder dan geen tijd.
Dat betekent die glimlach, die hele speciale kabouter-glimlach.
En dat was niet de manier waarop Olle's tuinkabouter nu glimlachte.
Hij lachte die andere glimlach. De glimlach die betekent: Tja jongen, het lijkt een onmogelijk taak, maar je moet gewoon je best doen. En dan straks, als het af is, als je je vingers niet meer voelen kunt, als al je spieren pijn doen, als je huilt van uitputting en ellende – dan zul je iets geleerd hebben. Iets over volhouden, en dat je alles kunt als je het echt wilt. En hoe fijn het uitrusten is als je je helemaal het schompes hebt gewerkt. Of zoiets. Je zult een beter, sterker mens zijn als dit karwei voorbij is.
Tenminste, dat hoop ik voor je.
Dan heb je d'r nog wat aan.
Misschien zul je alleen maar vermoeider zijn; dat kan natuurlijk ook. Dan is dat pech voor jou. Ik ga je in elk geval niet helpen.
'Aan de slag dan maar,' zuchtte Olle, en hij begon met blote handen te graven in de gigantische bladerhoop.
Het was een verschrikkelijk karwei, want de blaadjes lagen los op elkaar. Telkens als Olle een handvol blaadjes weghaalde, gleden er ritselend twee nieuwe handenvol voor in de plaats.

Hoe doen de beestjes dat toch?

2010-04-19T16:30:00.005+02:00

Er was een plekje waar niemand ooit kwam, behalve Olle zelf. Helemaal achterin de tuin was het, achter de altijd-groene dennenbomen: de grote berg van bladeren. De bladeren die hij, heel de lange herfst, bij elkaar had geharkt in de paleistuin. Zo hoog als de torens van het paleis was de berg; waarom zou je er dan niet, net als in het paleis, in wonen? Olle pakte een schep en begon te graven. Een hol te graven, net als een beestje. Makkelijk zat.
'Kabouter,' zei Olle na een tijdje, 'ik wist niet dat beestjes zo'n moeilijk leven hadden. Die rotblaadjes! Als ze nat zijn plakken ze aan mekaar, en dan kan ik ze niet scheppen, en als ze droog zijn waaien ze van mijn schep af. Dan kan ik ze óók niet scheppen. Hoe doen die beestjes dat toch? Ze hebben geeneens een schep!'
De kabouter glimlachte en Olle begreep wat hij wilde zeggen: nee, inderdaad, de beestjes hebben geen schep. En daarom lukt het ze juist.
Hij legde netjes zijn schep terug en begon te graven met zijn blote handen.
En dat ging dan wel sneller dan met een schep, maar zijn handen waren maar klein dus het zou weken duren voor hij een hol had gemaakt, groot genoeg voor henmzelf en zijn kabouter. En voor de zogenaamde chocolademelk, want Olle was erg gehecht aan zijn chocola, ook al was die niet echt.
Zulke kleine handjes! Wat moest hij nou toch doen?

Niet rood, geen witte stippen

2010-04-19T02:53:00.003+02:00

Die avond vond Olle zijn vriendje, de tuinkabouter, en het voetje vond hij ook. Onder een paddenstoel was het gerold, een bolle groengele paddenstoel.
'Als het nou nog een rooie was geweest,' zei Olle tegen de tuinkabouter, 'een rooie met witte stippen, dat is tenminste een beetje kabouter-achtig. Dan had je voet zich nog een beetje thuis gevoeld... Arme eenzame voet! De hele dag onder die vieze paddenstoel gelegen! Nou ja, dat zal 'm in ieder geval afleren om in z'n eentje uit wandelen te gaan... Altijd het andere voetje meenemen hoor, en de beentjes en zo...' Olle babbelde maar wat raak. Hij probeerde de kabouter aan het lachen te maken, zodat die even niet aan de pijn in zijn voet zou denken. En inderdaad: de kabouter glimlachte een beetje.
Intussen graaide Olle rond in de stapel met harken en schoppen en schoffels. In het schuurtje had een pot lijm gestaan, ergens op een plank. Zouden de vier lakeien die pot ook naar buiten hebben gedragen?
Jawel!
Haastig maakte Olle het potje open en lijmde de voet aan de kabouter vast. Hij duwde voet en been tegen elkaar aan tot hij zijn eigen vingers niet meer voelde.
Daarna moest de kabouter rusten. Een warm bedje moest hij hebben, en goede verzorging... maar waar? Waar was het warm genoeg? Het schuurtje mochten ze niet meer in, dat was nu de school van de prinses. Maar waar dan? Waar dan?
Ach ja! Natuurlijk!
Olle kon zich wel voor zijn kop slaan, maar dat deed hij niet want dan moest hij de voet van de kabouter loslaten, en dat durfde hij nog niet.
Maar hij wist nu wel waar de kabouter rustig kon genezen van zijn verwondingen.

het gaat je niet om ... om mij...!

2010-04-11T23:27:00.004+02:00

Daar moest het konijn om lachen. Niet zachtjes giechelen, zoals een meisje giechelt wanneer ze een zoen wil, nee, bulderend lachen. Als een zeeman die de storm uitlacht. 'Een kusje,' gierde Esmeralda, 'een kusje, haha! Waarom in 's hemelsnaam zou ik een kusje van jou moeten krijgen?'
'Om... om u te redden,' stamelde ridder Danzibal. 'Gewoon, redden. Zo gaat dat toch, met betoverde prinsesjes? Je geeft ze een kus en ze veranderen terug. Dan trouw je met ze en je krijgt de helft van het koninkrijk. Dat weet toch iedereen?'
Esmeralda keek naar de grond. 'Oh,' zei ze zachtjes. 'De helft van het koninkrijk. Dus dáár is het je om te doen. Het gaat je niet om... om mij...' Het leek of het konijntje zou gaan huilen.
Ridder Danzibal wilde op zijn knieën vallen om haar te zweren dat het wél om haar ging, dat hij zelfs met haar wilde trouwen als hij er een half koninkrijk voor weg moest geven.
Maar ja, waar moest hij zo snel een half koninkrijk vandaan halen?
Er daalde ene ongemakkelijke stilte neer aan de voet van de oude klokkentoren.
Het leek nog steeds of het konijn het op een grienen zou zetten. Maar vanuit haar ooghoeken keek Esmeralda de ridder ondeugend aan. Er was een twinkel in haar oog die niks met huilen te maken had. Een tijdje keek ze vol verwachting naar de ridder. Alsof ze toch nog op een kusje hoopte.
Maar er kwam geen kusje.
'Ach,' zei ze tenslotte, 'het leven van een prinses is geen pretje hoor. Eigenlijk. Nooit buiten spelen, nooit rennen of gillen... Altijd beleefd knikken en wuiven, en als je later groot bent doe je dat nog steeds. En als je geluk hebt mag je af en toe een lintje doorknippen. Saai! Dan blijf ik liever konijn, hoor!'

Niets minder dan een kroontje!

2010-04-11T02:50:00.007+02:00

'Een kroontje!' zei Esmeralda met plechtige nadruk. 'De vlek op mijn kruin heeft de vorm van een kroontje.' Ze knikte ernstig met haar kopje, alsof ze wilde zeggen: jazeker, een kroontje, niets minder dan een kroontje!
'Niet zo knikken,' zei ridder Danzibal, 'hoe kan ik die vlek nou bekijken als je knikt?'
Gedwee hield het konijn haar kopje stil.
'Jjjjja...' zei Danzibal aarzelend. 'Nu je het zegt... als ik er zo'n beetje schuintjes naar kijk, met mijn linkeroog halfdicht - en mijn rechteroog helemaal dicht - en als ik ondertussen heel hard aan kroontjes denk... en alsmaar tegen mezelf zeg van: het is een kroontje, sukkel, zie je dat dan niet, een kroontje, kijk dan... ja, dan zou ik er best een kroontje in kunnen gaan zien. Op den duur.'
'Precies,' zei Esmeralda. 'Een kroontje. En wie hebben er kroontjes?'
'Aardbeien,' zei Danzibal zonder aarzelen. Want die groene blaadjes bovenaan, dat heet een kroontje. Daar wist Danzibal alles van, want hij had op zijn twaalfde drie maanden op een aardbeien-boerderij gewerkt, om zijn eerste zwaard bij elkaar te verdienen.
Esmeralda gilde oorverdovend: 'Nee! Ongelooflijke malloot! Natuurlijk geen aardbeien! Prinsessen, die hebben kroontjes. En als je ze betovert, dan tover je hun kroontjes mee. Dat worden kroonvormige vlekjes op hun hoofd, en daaraan kun je zien wat ze eigenlijk zijn.'
'Goh,' zei Danzibal. 'Nooit geweten. Zo leert een mens altijd weer wat nieuws. Zo. Dus als ik het goed begrijp, ben jij een betoverde prinses. Enneh..is het nou de bedoeling dat ik jou...'
'Zeg maar u' sprak Esmeralda hooghartig. 'Ik ben van koninklijken bloede, immers.'
'Nou goed dan, U. Is het de bedoeling dat ik u een... een...'
'Een wat?'
'Een kusje geef?' vroeg de ridder blozend.

Met een bloedstollende kreet

2010-03-25T03:41:00.006+01:00

'Een voorspelling?' gromde het konijn dreigend. 'Een voorspelling van wat precies, alsjeblieft?'
Ridder Danzibal haalde zijn schouders op. 'Van de toekomst natuurlijk. Misschien dat je in de toekomst gevangen wordt door een jager, die je verkoopt aan een slager, die een worst van je maakt, die...'
Met een bloedstollende kreet sprong Esmeralda naar Danzibal's gezicht. Die was blij dat hij zijn helm ophad, en dat het vizier gesloten was. Met haar nagels greep het konijn zich vast in de kijkgaatjes en het trok zich op totdat het naar binnen kon kijken. Zo bleef het bungelen, haar bloeddoorlopen oogjes nog geen twee centimeter verwijderd van Danzibal's bange gezicht. 'Één woord,' hijgde het, 'één verkeerd woord en je bent er geweest. Let nu goed op. Ik geef je nog een keer de kans om iets verstandigs te zeggen: waarop lijkt de vlek op mijn kop?'
'Mag ik 'm nog eens bekijken?' piepte de ridder.
'Tuurlijk,' antwoordde Esmeralda liefjes. Ze liet Danzibal's helm los, liet zich op de grond vallen en stak haar kopje in Danzibal's richting.'En?'
Het duurde een tijdje voor de ridder durfde te gokken: 'Een windmolen?'
'Nee, mallerd,' giechelde het konijn, 'wie heeft er nu ooit gehoord van een konijn met een windmolen op zijn kop? Jij bent ook een rare, zeg! Nou - zal ik dan maar gewoon zeggen wat het is, die vlek op mijn kruin?

Een vlek als een worstenbroodje

2010-03-25T00:51:00.004+01:00

'Nee, dat had ik ook wel door, dat jij geen gewoon konijn bent,' zei ridder Danzibal. 'Gewone konijnen praten niet zo veel.'
'Precies,' fluisterde Esmeralda. Ze knipoogde allergeheimzinnigst. 'Dus de vraag is: wat voor een konijn ben ik dan wel. Nou? wat denk je?'
'Eh... tja...' Ridder Danzibal wreef over zijn kin. Kloenk, ging zijn ijzeren handschoen tegen zijn ijzeren helm. 'Eh... Misschien eh... Misschien was je moeder een papegaai? En je vader een konijn? Dat je zijn uiterlijk hebt geërfd, en haar stembanden?'
'Nee, natuurlijk niet! Leipo!' krijste Esmeralda. 'Kijk, hier, die vlek op m'n kop!'
En ja, nu Danzibal wat beter keek, zag hij inderdaad dat er een wit vlekje zat in de vacht op haar kop.
'En wat voor vorm heeft die vlek? Waar doet-ie je aan denken? En ik zeg “denken” maar dat is natuurlijk bij wijze van spreken, want je bent werkelijk de stomste ridder waar ik ooit van heb gehoord. Van echt, serieus denken kan bij jou geen sprake zijn.'
Danzibal deed net of hij die belediging niet gehoord had. Wat moest hij anders? Op de vuist met een konijn? Alle andere ridders zouden hem uitlachen. Vooral als het konijn won.
'Tja,' zei hij dus maar, 'Waar lijkt het op... eh... ik denk... op een worstenbroodje?'
'Grote god,' kreunde Esmeralda, 'je bent niet alleen dom, je bent nog blind ook. Natuurlijk is het geen worstenbroodje, sukkel, waarom zou ik een vlek van een worstenbroodje op mijn kop hebben?'
'Misschien is het iets tover-achtigs. Een voorspelling of zo.'

Wat een onaangenaam persoon!

2010-03-23T00:36:00.005+01:00

'Ik zal naar de heilige Monnik gaan,' zei Danzibal, 'en ik zal hem vragen mij zijn kunsten te leren. Ik durf te wedden, dat zijn kunsten groter zijn dan de jouwe!'
De smid haalde zijn reusachtige schouders op. 'Zou kunnen,' zei hij alleen maar.
'En reken maar,' ging Danzibal verder, 'dat ik dat monsterlijke harnas zal vernietigen!'
'Je doet maar wat je niet laten kunt,' zei de Toversmid, en hij hamerde door.
'Je gelooft me niet!' tierde Danzibal. 'Je denkt, dat ik het niet kan! Maar ik zal jou eens wat laten zien! Ik zal jullie allemaal eens...' hij stampvoette op de vloer. 'Auw! Mijn voet!'
'Ah,' zei de Toversmid dankbaar, 'volgens mij heb je diamantje nummer honderd en zeven gevonden. Dank je wel.' Hij peuterde met zijn kleinste hamer de diamant, die diep in Danzibal's ijzeren schoen gedrongen was, tevoorschijn. 'Uitkijken waar je stampt,' zei hij. 'Een ongeluk zit in een klein hoekje, maar dat geld niet in mijn smidse. Daar zitten de ongelukken in alle hoeken, groot en klein. In de grote hoeken zitten soms zelfs wel drie of vier ongelukken.'
Danzibal hoorde hem sputterend van woede aan en verliet daarna, briesend en stampvoetend, de grot van de Toversmid. De deur sloeg hij extra hard achter zich dicht.
'Wat een onaangenaam persoon,' zuchtte Baron Roodschild.
'Ja,' zei de smid. 'En het ergste is dat hij hier strakjes wéér staat. Wacht maar af.'

De tranen van Esmeralda

2010-03-22T21:08:00.008+01:00

'Lieve help!' zei Danzibal, 'u bent een konijn!'
'Jazeker,' zei het konijn Esmeralda, en ze knipperde met haar wimpers. ´Wat moet ik anders zijn, malle ridder?´
´Ik dacht dat u een soort, nou ja, dat u een jonkvrouw was...´
´Oh,´ piepte het konijntje, en haar ogen vulden zich met tranen. ´Nu ben je teleurgesteld! Je vind me niet goed genoeg! Je had liever een jonkvrouw gewild, zo´n grote roze, en dat ben ik niet, ik ben klein en bruin en pluizig, en, en jij...´ Ze begon hartverscheurend te snikken. ´Jij houdt niet van klein en bruihuin en pluihuihuizig!´
Ridder Danzibal krabde zich eens achter zijn oor. Tenminste, dat was zijn bedoeling, maar hij had zijn helm nog op dus het deed alleen maar ´kloenk´.
´Het spijt me hoor,´ zei hij. ´Ik houd enorm van klein-bruin-pluizig, maar...´
´Nou dan!´ snauwde het konijn venijnig. ´Wat zanik je dan! Druiloor!´ Haar tranen waren in één klap verdwenen. Daarnet hingen ze nog in dikke druppels aan haar snorharen en nu, plotseling, keek Esmeralda zó nijdig, dat Danzibal blij was dat hij zijn harnas aan had.
´Ik wilde u niet beledigen,´ zei hij haastig, ´maar ik ben het gewoon niet gewend... pratende konijnen...´
Esmeralda trok een geheimzinnig snuitje, keek om zich heen en fluisterde: ´maar ik ben ook geen gewóón konijn...`

'De Onoverwinnelijke'

2010-03-22T00:11:00.005+01:00

Arme Danzibal! Ridder Bartilak werd niet voor niets 'De Onoverwinnelijke' genoemd. Hij was echt, helemaal, honderd procent, van onder tot boven onoverwinnelijk. Rovers en ridders, griffioenen en tovenaars - hij versloeg ze allemaal. Zelfs de gruwelijke reus Pjoek had hij een kopje kleiner gemaakt.
Hoe kon Danzibal hem dan verslaan? Danzibal was maar een heel gewoon riddertje. Niet veel sterker of slimmer dan de meesten, en zelfs heel erg veel kleiner en zwakker dan de reus Pjoek. (Maar, eerlijk is eerlijk, hij was wel slimmer dan Pjoek. Dat had echter niet veel te betekenen, want bijna iedereen was slimmer dan Pjoek. Waarvoor heeft een reus ook verstand nodig?)
Danzibal vroeg hulp aan tovenaars en monsters, aan rovers en ridders, maar niemand wist raad.
Niemand wist waarom ridder Bartilak zo onoverwinnelijk was. Er waren er natuurlijk altijd wel een paar die zeiden: 'Ha! Niemand is onoverwinnelijk! Let maar eens op!' En ze stormden ervandoor, om met ridder Bartilak te vechten. Die ze vervolgens moeiteloos in mootjes hakte.
Heel, heel moedeloos werd Danzibal daarvan.
Tot hij, op een dag, een konijn bevrijdde uit een klokkentoren. Het pluizige diertje vertelde, als dank, dat er niet meer dan twee mensen op de hele wereld waren die het van Bartilak zouden kunnen winnen.

Helaas: hij bluft niet.

2010-03-20T23:17:00.006+01:00

Ridder Danzibal en ridder Bartilak waren neven en ze hadden een hekel aan elkaar.
Danzibal hield niet van Bartilak's opschepperij. Over hoeveel monsters en schurken hij wel niet verslagen had, en hoe dapper hij was en dat alle jonkvrouwen met hem wilden trouwen. Het was allemaal wel wáár, wat Bartilak opschepte, maar dat maakte het alleen maar erger.
Als iemand voortdurend zit te liegen, dan kun je nog denken: wat een leugenaar is dat! Gelukkig ben ik altijd eerlijk. Ja, eigenlijk kun je wel zeg dat ik een veel beter mens ben dan hij.
En dat is een prettige gedachte.
Maar als iemand echt in alles veel beter is dan jij, dan kun je eigenlijk niet veel anders denken dan: grrrr.
En dat is veel minder bevredigend.
Bartilak had ook een hekel aan Danzibal, maar dat ging over een teddybeer die kwijt was geraakt toen de twee ridders samen klein waren, en dat heeft allemaal niks met dit verhaal te maken.
Want dit gaat over de hekel van Danzibal. Over hoe hij in stilte steeds bozer en wraakzuchtiger werd, en zijn hekel steeds groter, en hoe hij zich uiteindelijk voornam om zijn neef een kopje kleiner te maken.

Stad vol gespuis.

2010-03-19T01:14:00.006+01:00

Op een dag wandelde Suwayd het paleis uit.
Streng verboden! Daar buiten de muren lag de stad, de immense stad die wemelde en krioelde van de mensen. En lang niet alle mensen hielden van de Sultan en zijn zonen. Er waren spionnen en vijanden, die de sultan zijn paleis uit wilden schoppen. En er dan zelf in gaan zitten.
Er waren rovers en ander geboefte, die maar wat graag een prinsje wilden ontvoeren, en dan geld van de sultan eisen. Veel geld, heel, heel veel geld.
Er waren ministers en kooplui, die een prins als vriend wilden - niet omdat ze hem aardig vonden, maar omdat ze hoopten dat hij zou helpen bij hun eigen plannetjes. Kortom: de stad was vol gespuis en gevaren, en voor een prins is het er niet veilig. Maar Suwayd was dat vergeten, en hij wandelde vrolijk de poort door. De stad in. Niemand hield hem tegen. Zelfs de poortwachters niet, ook al hadden die de strenge opdracht nooit een prins naar buiten te laten.
Het kwam doordat zijn vader en zijn broers deden alsof hij er niet bij hoorde. Daardoor vergat iedereen dat hij een prinsje was.
Maar het gespuis uit de stad was zo vergeetachtig niet.

Daar zijn er niet veel van

2010-03-17T02:59:00.008+01:00

Mooi was ze niet, Azalea Prullemeier. Dat geeft niks, natuurlijk, want mooi is ook niet alles. Vooral niet als het om trouwen gaat. Soms heeft een mooie meid een rotkarakter, en als ze dan na een paar jaar niet meer mooi is (want iedereen wordt oud en rimpelig op de duur) dan zit je tegen een rimpelig oud stuk saggerijn aan te kijken. Klaar ben je.
Terwijl: mensen die wat minder mooi zijn, maar wel heel lief en behulpzaam en begrijpend - daar heb je heel je leven plezier van.
Want lief, dat slijt niet weg. Lief groeit aan.
Het allerfijnste is het natuurlijk als je iemand hebt die én lief én mooi is. Maar daar zijn er niet veel van. Wie zo iemand treft, die heeft echt heel veel geluk.
Rudger Roodschild vond zichzelf precies zo'n gelukszak. Hij was verliefd op Azalea Prullemeier, en die was én mooi én lief.
Vond Rudger.
Maar verder vond niemand dat. Want ze was niet mooi, met haar dunne kromme neus haar bitse mond, haar bloedeloze wangen en haar wantrouwende priem-oogjes.
En lief was ze zéker niet.
Ze was altijd aan het klagen en het vitten, aan het zaniken en zeveren, en als ze haar zin niet kreeg gooide ze met borden. Niet zomaar even het dichtstbijzijnde stuk afwas - kretsj - tegen de muur, nee, ze nam echt de tijd om de allermooiste, duurste borden en de allerfijnste glazen uit te zoeken. En dan: rang! tegen de muur met de hele handel.
'Mijn Azalea is er eentje met pit,' zei Rudger dan vanonder de tafel tegen het bezoek. Dat ook onder tafel zat, trouwens, want daar was je veilig voor het rondvliegende vaatwerk.
'Oh, pit, is dát het,' zei het bezoek beleefd. Zodra de kust weer min of meer veilig was, sprintten de bezoekers onder de tafel vandaan. Naar buiten, het veilige leven tegemoet, en ze kwamen niet meer terug.
'Ziezo,' zei Azalea dan. 'Daar zijn we vanaf. Bezoek kost alleen maar geld. Dat houden we nu lekker zelf!'
Maar haar man vond het stiekem jammer.

Naalden hoef je niet te harken

2010-03-16T00:27:00.006+01:00

De zomer ging voorbij en de herfst kwam. Olle moest blaadjes harken, alle blaadjes van de bomen in de tuin en dat waren er zevenhonderd en vierendertig.
Er stonden ook nog tweehonderd en zevenenzestig bomen met naalden in plaats van blaadjes, maar die tellen we even niet mee want die leverden geen harkwerk op. Zevenhonderd vierendertig is al erg zat, als je alles in je eentje moet harken.
En dat moest Olle.
Hij harkte heel de herfst. De blaadjes gooide hij op een berg achter het schuurtje. Een ongelooflijke berg werd het, bijna net zo hoog als de torens van het paleis.
Toen de berg eindelijk af was, kwam de winter en toen was er niets meer te doen in de tuin.
'Ga maar spelen,' zei de tuinmansknecht tegen zijn zoontje. 'In de winter is er niks te doen.'
Olle ging spelen. Maar wat viel er te spelen in de lege, ijskoude tuin?
Niks natuurlijk. Alleen in het schuurtje, daar was de oude tuinkabouter, daar waren de zogenaamde kopjes met chocolademelk.
Totdat er, op een dag, vier potige lakeien het schuurtje binnenstapten. Ze grepen de harken en de spades en alle andere tuinspullen, en die gooiden ze buiten op een hoop. De tuinkabouter gooiden ze bovenop, kleng met zijn beentje op de schoffel, zodat zijn voet eraf brak.